Home » FACES » ΑΝΝΙΤΑ ΚΟΥΛΗ:”ΑΝ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΝΕΙ ΣΠΟΥΔΕΣ Η ΟΧΙ, ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΠΟΥΛΑΜΕ ΠΡΟΣ ΤΑ ΕΞΩ”

ΑΝΝΙΤΑ ΚΟΥΛΗ:”ΑΝ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΝΕΙ ΣΠΟΥΔΕΣ Η ΟΧΙ, ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΠΟΥΛΑΜΕ ΠΡΟΣ ΤΑ ΕΞΩ”

 

Από τις ηθοποιούς που σε μαγνητίζουν με το πρώτο τους παίξιμο στην θεατρική σκηνή αλλά και στην τηλεοπτική οθόνη, έχοντας υποδυθεί ρόλους που ακόμα και σήμερα ξεχωρίζουν στα μάτια του κόσμου. Με μια ιδιαίτερη ευγένεια και έναν άρτιο επαγγελματισμό σε αυτό που κάνει, συνεχίζει να κάνει πράγματα που την εμπνέουν και την πάνε ένα βήμα παρακάτω στην μέχρι τώρα πορεία της.

Αννίτα Κούλη με αφορμή τις 2 παραστάσεις “Έντα Γκάμπλερ” και ο “Έμπορος της Βενετίας” στο θέατρο “Κάτω από την γέφυρα”, μίλησε αποκλειστικά στον Πάνο Σταματόπουλο και στο Checkinart!

Αννίτα καλώς όρισες στο Checkinart! Φέτος έπειτα από ένα χρόνο απουσίας από την θεατρική σκηνή, επιστρέφεις στο θέατρο “Κάτω από την γέφυρα” με 2 καινούργιες παραστάσεις. Ποια είναι τα συναισθήματα σου για αυτή τη νέα σεζόν;

  1. Η αλήθεια είναι ότι την περσινή σεζόν δεν έδωσα το παρών σε κάποια θεατρική παράσταση διότι ανέλαβα ένα σενάριο μιας ταινίας που αναφέρεται σε μια αληθινή ιστορία και επειδή όλο αυτό το εγχείρημα περιελάμβανε μια μεγάλη έρευνα αλλά και πολλά ταξίδια, δεν μπορούσα δυστυχώς να βρεθώ σε μια δουλειά στο θέατρο. Κάποια στιγμή βρισκόμουν σε συζητήσεις με ένα θέατρο με σκοπό να ανεβεί μια δουλειά  αλλά λόγω της έρευνας που υπήρχε για το σενάριο, ήταν πολύ δύσκολο, με την δουλειά αυτή να έχει μπει στις ράγες και να είναι έτοιμη τον Δεκέμβρη. Την φετινή σεζόν μου τηλεφώνησε ο Γιάννης Δρίτσας και μου έκανε την πρόταση να συμμετέχω στην “Έντα Γκάμπλερ” στον χώρο του θέατρου “Κάτω από την γεφύρα”, σε ένα πολύ όμορφο περιβάλλον και για μένα ήταν η πρώτη μου φορά που βρέθηκα εδώ. Πρόκειται για έναν χώρο πολύ ιδιαίτερο, τον οποίο ο Νίκος Δαφνής επιμελείται 20 χρόνια και μέχρι και σήμερα πηγαίνει πολύ καλά, έχοντας αποκτήσει το δικό του κοινό. Θυμάμαι ακόμα όταν βρισκόμουν στην Δραματική Σχολή, στον Πειραικό σύνδεσμο, να έχω δει το έργο “Άνθρωποι και Ποντίκια” , μια παράσταση που έχει μείνει στην ιστορία και την οποία παίζει να την έχω δει 3-4 φορές συνολικά. Γενικότερα το κλίμα εδώ είναι πολύ καλό, με τον Γιάννη Δρίτσα που έχει οργανώσει το κομμάτι της Έντα Γκάμπλερ, να έχει φτιάξει μια πολύ προσεγμένη ομάδα και παρότι μπορεί να ακουστεί κλισέ αυτό που θα πω, αλλά τολμώ να πω ότι η ομάδα της Έντα Γκάμπλερ είναι η πιο δεμένη ομάδα που έχω δουλέψει ποτέ μου στο θέατρο. Όλοι τους είναι πολύ δοτικοί και αρκετά καλοπροαίρετοι, κάτι πολύ βασικό για την δουλειά μας γιατί πολλές φορές υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι που είναι πιο μίζεροι και ευτυχώς αυτό δεν υπάρχει στην δική μας ομάδα.

Ζούμε σε μια εποχή που γενικά οι  ψυχικές διαταραχές είναι πολύ συχνό φαινόμενο, το ζούμε όλοι γύρω μας και στο φιλικό αλλά και στο επαγγελματικό περιβάλλον. Ο Γιάννης Δρίτσας θεωρώ ότι επέλεξε να παρουσιάσει την “Έντα Γκάμπλερ” διότι η εποχή έχει πολλούς αυτόχειρες ,αρκετές ψυχολογικές διαταραχές και εγώ από την μεριά μου μέσα από αυτό, όταν μου τηλεφώνησε ο ίδιος και μου είπε την πρόταση του αλλά και τον ρόλο που θα υποδυθώ, έμεινα άναυδη καθώς ήταν κάτι το οποίο με χαροποίησε αρκετά και δεν το περίμενα ποτέ μου. Με τον Γιάννη έχουμε τους ίδιους κώδικες δουλειάς γιατί πάνω-κάτω έχουμε ξεκινήσει με τον ίδιο τρόπο και έτσι λοιπόν αφέθηκα σε αυτό και παρατηρώ τελικά ότι βγαίνουν στην πορεία πολύ ωραία πράγματα. Τον εμπιστεύτηκα πριν εμπιστευτώ τον εαυτό μου σε αυτό τον ρόλο. Νομίζω ότι ουσιαστικά δουλεύοντας από τον ρόλο μου και μόνο, η Έντα Γκάμπλερ αηδιάζει με την ψευτιά και την ασχήμια των ανθρώπων διότι αναζητάει την ομορφιά και την αλήθεια. Από την άλλη είναι ένας άνθρωπος που είναι δειλός και δεν τολμάει να ζήσει γιαυτό και την βλέπουμε συνέχεια μέσα στο σπίτι της. Πολλοί άνθρωποι συμβιβάζονται με το πώς τους έρχεται η ζωή και στο τέλος έρχονται οι διάφορες καταθλίψεις και μένουνε στα κουτάκια τους , μην τυχόν και τους χαλάσουν τα κουτάκια τους, με την ίδια την ηρωίδα να καταλήγει να κάνει κακό στον εαυτό της και σε αυτόν που αγαπάει γιατί με μαθηματική ακρίβεια όταν καταστρέφουμε τον εαυτό μας, κάνουμε και κακό σε αυτούς που αγαπάμε.

Σε μια Αθήνα που μετράει κάθε χρόνο γύρω στις 1000-1500 σκηνές, κεντρικές και απόκεντρες, πώς κρίνεις την κίνηση του κόσμου; Tι θέλει να δει ο κόσμος από το θέατρο;

Νομίζω ότι τον κόσμο επειδή έχει περάσει και αυτή την ιστορία με την κρίση και πλέον μετράει τις επιλογές του αλλά και τα χρήματα του, δεν μπορείς να τον κοροιδεύσεις πια και θέλει και έργα που να τον αφορούν. Αν  πας να ανεβάσεις ένα ωραίο έργο με ψαγμένο κείμενο αλλά να μην αφορά την πραγματικότητα που ζει ο κόσμος, τότε δεν θα έχει την αναμενόμενη στήριξη από το κοινό. Θεωρώ ότι το κοινό λόγω ότι έχει δει κατά καιρούς, πολύ ψέμα και αρκετές δηθενιές σε όλους τους χώρους, θέλει να δει αλήθεια. Ο κόσμος δεν είναι ειλικρινής με τον εαυτό του γιατί αν είσαι ειλικρινής με σένα, θα πρέπει να αντιμετωπίσεις τα όποια προβλήματα υπάρξουν. Yπάρχει μια φοβερή τάση που επικρατεί τελευταία, το να είμαστε  θετικοί και να βλέπουμε την ζωή μας, κάτι που βρίσκεται έντονα στην παράσταση και με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη αλλά ο κόσμος έχει διαστρεβλώσει αυτό το κομμάτι, νομίζοντας ότι το να είσαι θετικός, είναι να βάζεις τα προβλήματα κάτω από το χαλί και να τα σκεπάζεις και να λες τι ωραία που είναι η ευτυχία μου. Αυτό δυστυχώς είναι κάτι που το βλέπω παντού γύρω μου. Το να είσαι θετικός, δεν σημαίνει ότι δεν θα στεναχωρηθείς και δεν θα κλάψεις για κάτι. Θα το αντιμετωπίσεις και θα βγεις νικητής.

Όλα αυτά τα χρόνια έχεις συμμετάσχει σε αξιόλογες τηλεοπτικές δουλειές οι οποίες παραμένουν ακόμα και σήμερα διαχρονικές στα μάτια των τηλεθεατών με υψηλή τηλεθέαση. Πώς κρίνεις το σημερινό τηλεοπτικό πεδίο; Πώς νιώθεις όταν σήμερα ο κόσμος σου στέλνει ένα μήνυμα και σου μιλάει με νοσταλγία για τις παλαιότερες σου δουλειές;

Αυτή την στιγμή δεν έχω πραγματικά ιδέα για το τι παίζεται στο τηλεοπτικό πεδίο. Χάρηκα πολύ όταν είδα μηνύματα που μου έστελνε ο κόσμος με αφορμή τις επαναλήψεις των “Κλεμμένα Όνειρα” και νομίζω ότι τώρα είχε περισσότερο ενδιαφέρον από την περίοδο που βγήκε η σειρά. Η αλήθεια είναι ότι ο 5ος κύκλος της σειράς την περίοδο που προβλήθηκε δεν είχε πάει τόσο καλά ενώ αυτή την περίοδο έλαβα τόσα πολλά μηνύματα από τον κόσμο και διάφορα σχόλια που πραγματικά δεν τα περίμενα και με χαροποίησαν ιδιαίτερα.

Είδα πολλά βίντεο αυτή την περίοδο από τους θαυμαστές της σειράς και εγώ παρότι δεν χρησιμοποιώ την τηλεόραση τόσο πολύ παρά μόνο για ταινίες, προσπαθώ και ενημερώνομαι για το τι παίζει. Έπειτα από την τελευταία τηλεοπτική συμμετοχή με το Daddy Cool, αφοσιώθηκα αρκετά στο κομμάτι του σεναρίου και δεν μπόρεσα να δω και αρκετό θέατρο. Ξαφνικά όλη  η προσοχή ήρθε στην δουλειά που κάνουμε εδώ στο “Κάτω από την γέφυρα” και αυτό μου αρέσει πολύ γιατί με ξεκουράζει αρκετά λόγω των διαφορετικών ρυθμών που επικρατούν.

Υπάρχει η λογική του κόσμου ότι επειδή δεν βλέπουμε τον εκάστοτε ηθοποιό τα τελευταία χρόνια στην τηλεόραση, άρα δεν είναι ενεργός στον χώρο;

Εγώ ποτέ δεν έκανα πολύ τηλεόραση. Τα πρώτα χρόνια έκανα την μία δουλειά μετά την άλλη και μετά συνήθως έκανα ανά 3 χρόνια και στις καλές εποχές, ποτέ μου δεν έκανα κάθε χρόνο κάτι. Την περίοδο της κρίσης, αισθάνθηκα πολύ τυχερή που βρέθηκα σε αξιόλογες δουλειές όπως στο “Νησί” αλλά και στο “Daddy Cool” γιατί εκείνη την περίοδο έγιναν και δουλειές που ήρθαν και φύγανε. Τα “Κλεμμένα Όνειρα” δεν μπορώ να πω ότι ήταν από τις αγαπημένες μου δουλειές και μιλάω στο πρακτικό κομμάτι και όχι βάση αποτελέσματος γιατί οι ρυθμοί του γυρίσματος ήταν ανεξέλεγκτοι και έτσι δεν μπορούσαν να το ευχαριστηθώ. Μιλάμε για ένα διάστημα 5 μηνών το οποίο σίγουρα ήταν πολύ βασανιστικό. Λόγω ότι κάνουμε μια δουλειά που πρέπει πρώτα να την ευχαριστιόμαστε, δεν ήταν τόσο ευχάριστο όλο αυτό αλλιώς θα δουλεύαμε όλοι σε ένα γραφείο ως υπάλληλοι.

Αν πέσεις σήμερα πάνω στον εαυτό σε μια παλαιότερη δουλειά, πώς θα αντιδράσεις; Υπάρχει ακόμα νοσταλγία ή επικεντρώνεσαι στα λάθη που έχουν γίνει;

Έχω δει κατά καιρούς όλες μου  τις παλαιότερες δουλειές και δεν είμαι κανένα ψώνιο που θα πει  ότι “δεν βλέπω τις δουλειές που έχω κάνει στη τηλεόραση”. Τι έχω δει όλες τις δουλειές, κάποιες μου αρέσουν λιγότερο και κάποιες περισσότερο. Δεν κάθομαι όμως να τις ξαναδω, παρόλο που υπάρχουν και σήριαλ  τα οποία μπορώ να τα δω μέσα από την πλατφόρμα του ίντερνετ γιατί με ξεκουράζουν και με κάνουν και γελάω αλλά όχι δουλειές που συμμετέχω εγώ γιατί μετά το βλέπεις και με άλλη οπτική.

Ζούμε σε μια εποχή που το ίντερνετ και τα social media έχουν γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας μας, με όλους μας να είμαστε συνήθως με ένα κινητό τηλέφωνο στο χέρι. Εσύ πώς διαχειρίζεσαι τα τυχόν σχόλια και τις κριτικές που θα λάβεις ή θα ακούσεις;

Όλα γίνονται απλά παλαιότερα ερχόταν ένας άνθρωπος στο καμαρίνι και τώρα λαμβάνεις κάποια μηνύματα. Πιο παλιά σου έστελναν και κάποια γράμματα στο θέατρο, κάτι που μου έτυχε και εμένα την περσινή περίοδο, όταν έλαβα μια ιδιαίτερη ποιητική συλλογή από κάποιον που είχε έρθει να δει την παράσταση. Είναι ωραίο ο κόσμος να επικοινωνεί αυτό που του αρέσει αλλά και αυτό που δεν του αρέσει. Όλα είναι δεκτά αρκεί να μην τα κρατάμε μέσα μας. Δεν εξοργίζομαι από μηνύματα που θα λάβω γιατί δεν παρακολουθώ και πάρα πολλά από αυτά που βγαίνουν στα media. Παλαιότερα υπήρχαν πράγματα που με πείραζαν πιο πολύ αλλά τώρα λόγω του ότι μεγαλώνουμε και η φιλοσοφία μας πάνω στην ζωή αλλάζει, νομίζω ότι η ευτυχία μας δεν εξαρτάται από το τι θα πουν οι άλλοι και από τι θα γραφτεί. Αν ξέρουμε εμείς ποιοι είμαστε και το ότι είμαστε εντάξει και συνεπείς απέναντι σε αυτό που θέλουμε να κάνουμε, τότε ότι και να πουν οι άλλοι δεν μπορεί να μας επηρεάσει. Όλα αυτά είναι τόσο αναλώσιμα που δεν αξίζει να στεναχωριέσαι για τέτοια ασήμαντα θέματα.

Το τελευταίο διάστημα έγινε μεγάλος ντόρος για το αν ένα άτομο εκτός χώρου που έγινε γνωστό από μια εκπομπή μπορεί να παίξει σε μια παράσταση η ένα σήριαλ. Πιστεύεις ότι μπορούν να δοκιμαστούν όλοι στο χώρο ή ότι υπάρχουν και κάποια όρια?

Δεν με νοιάζουν αυτά τα πράγματα. Tην δουλειά που πρέπει να πάρεις, θα την πάρεις όποιος και να είσαι και γιαυτό τον λόγο δεν πιστεύω καθόλου στους ανταγωνισμούς. Λυπάμαι κατά βάθος τους ανθρώπους που είναι ανταγωνιστικοί γιατί δεν εξελίσσονται. Δεν θα μπεις στην διαδικασία να πεις ” γιατί βάλανε αυτόν στο τάδε σήριαλ που προέρχεται από ένα ριάλιτι”. Εγώ προσωπικά δεν θα το έκανα γιατί δεν μου τρώει καμία δουλειά και μπορεί να είναι αυτή η δουλειά που πρέπει να κάνει. Δεν είμαι από τους ηθοποιούς που θα πουν ” μα γιατί να παίζει ο ένας και ο άλλος;”. Διάβαζα κάποιες συνεντεύξεις εν μέσω της κρίσης που λέγανε ότι τώρα μέσα στη κρίση κάποιοι θα πάνε στα σπίτια τους. Δεν έχει κανένας δικαίωμα να το πει αυτό. Δεν καταλαβαίνω γιατί  πρέπει ξαφνικά εμείς οι τέλειοι να κρίνουμε τους άλλους που πήγαν με έναν διαφορετικό τρόπο να κάνουν μια δουλειά, είναι δικαίωμα τους. Δεν μπορώ να καταλάβω την λογική κάποιων του ότι ένας κωμικός δεν μπορεί να παίξει στο Εθνικό. Ο ηθοποιός είναι ηθοποιός, πρέπει να είναι ουδέτερος και να μπορεί να κάνει τα πάντα. Λυπάμαι πολύ γιατί αυτά έχουν βγει και τα έχουν πει άνθρωποι που είναι πολύ αξιόλογοι στη δουλειά μας. Εγώ προσωπικά δεν ξέρω καν ποιος έχει πάει στα ριάλιτι και στην τηλεόραση  γιατί δεν είναι αυτή η δουλειά μας. Αν αυτός που βγήκε από το ριάλιτι, μπορεί μετά από 20 χρόνια να κάνει αυτή τη δουλειά, εγώ θα του βγάλω το καπέλο γιατί όλοι έχουν δικαίωμα να ξεκινήσουν από κάπου. Αν εμείς οι ηθοποιοί έχουμε κάνει σπουδές ή όχι, το κάνουμε για εμάς και όχι για να το πουλάμε προς τα έξω.

Κάνεις ακόμα όνειρα στις μέρες μας;

Στις μέρες που διανύουμε κάνω όνειρα αλλά όχι επαγγελματικής φύσεως. Θέλω να είμαι ευτυχισμένη γιατί είναι πολύ σημαντικό και όχι καμουφλαρισμένη από ευτυχία και να μην υπάρχουν τοξικοί άνθρωποι γύρω μου. Αποζητώ την ηρεμία μου, να δουλεύω με ανθρώπους που μπορώ να συνεργάζομαι, να έχω τους φίλους μου οι οποίοι αξίζουν να λέγονται φίλοι μου και να μην με ενοχλεί κανείς όπως δεν τον ενοχλώ εγώ. Το αν θα έρθει ένας ωραίος ρόλος και μια ωραία δουλειά, ενοίτε γιατί την λατρεύω τη δουλειά μου, να μπορώ να μεταμορφωθώ και να φτιάξω έναν χαρακτήρα από την αρχή γιατί αυτή τη δουλειά κάνω αλλά δεν θα κάτσω να πω όπως έλεγα στα πρώτα μου βήματα, “αχ τι ωραία να μπορούσα να παίξω την Οφηλία”. Θέλω να είμαι ήρεμη να έχω αγάπη και ηρεμία από τους αγαπημένους μου ανθρώπους και αν μπορώ να δουλεύω πάντα έτσι όπως δουλεύω σε αυτή την ομάδα.

Βάζεις όρια στο τι θα κάνεις ή θα μπεις στην διαδικασία να δοκιμαστείς σε κάτι και να πραγματοποιήσεις μαθήματα για ένα ιδιαίτερο πρότζεκτ;

Yπάρχουν πολλά πράγματα που δεν θα μπορούσα να υποστηρίξω αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι άσχημα. Μπορεί να μην μπορούσα να παίξω σε μια Επιθεώρηση όπως κάνει ο Μ. Σεφερλής αλλά θα πήγαινα ευχαρίστως να το δω. Επίσης κάτι πολύ ωραίο που μου συνέβη τα τελευταία 3 χρόνια είναι το κομμάτι του σενάριου που έχει μπει στη ζωή μου καθώς έχω μπει στην Θεατρολογία και όποτε έχω κενά από την δουλειά, θέλω να παρακολουθώ τα μαθήματα μου. Είναι ένα κομμάτι πολύ ωραίο και δημιουργικό αλλά παράλληλα πολύ αγχωτικό. Θυμάμαι κάποια περίοδο διάβαζα μια συνέντευξη της Ε. Ράντου που έλεγε χαρακτηριστικά  ότι ” παράτησα το σενάριο γιατί δεν άντεχα το άγχος”. Όλη αυτή η ενασχόληση έχει πολύ άγχος και απαιτεί συστηματική δουλειά και αν το αφήσεις στην μέση, χάνεις την ροή σου. Όταν ολοκληρώνεις βέβαια αυτό το κομμάτι , είναι σαν να έχεις γεννήσει και κουβαλάς το καλλιτεχνικό σου παιδί. Μου αρέσει πολύ αυτή η διαδικασία και έχω ξεκινήσει να το κάνω με την ενασχόληση μου με την ταινία. Μέχρι τώρα είχα ξεκινήσει δειλά-δειλά στην αρχή ως διαλογίστας στο κομμάτι των σήριαλ και μετά κάνοντας μια δική μου ιστορία. Είναι ένα κομμάτι που πρέπει συνεχώς να το τρέχεις, να ξυπνάς πρωί, να γράφεις τακτικά με βάση προγράμματος. Κάποια στιγμή μου προέκυψε ένα ταξίδι με αφορμή αυτή την δουλειά στο Λονδίνο και διέκοψα για 5 ημέρες με αποτέλεσμα να χάσω την όλη ροή του πρότζεκτ.

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια; Αν ερχόταν τώρα μια πρόταση για κινηματογράφο ή για τηλεόραση, θα σε έβρισκε έτοιμη να την αποδεχτείς και να την συνδυάσεις με τις θεατρικές σου υποχρεώσεις;

Aυτή την περίοδο θα βρίσκομαι στο θέατρο “Κάτω από την Γέφυρα” με τα έργα “Έντα Γκάμπλερ” αλλά και το “Ο Έμπορος της Βενετίας” το οποίο θα έχει σχολικές παραστάσεις για παιδιά Δημοτικού αλλά και Γυμνάσιου και Λυκείου. Την διασκευή και την σκηνοθεσία του έργου την έχει αναλάβει ο Νίκος Δαφνής. Το καλλιτεχνικό ενδιαφέρον που έχει κάνει ο Νίκος Δαφνής σε αυτή την δουλειά, είναι ότι δουλεύει πάνω σε μια συνθήκη αρκετά κλασσική, κάτι που πλέον στις μέρες που διανύουμε λείπει και δεν έχεις την δυνατότητα να δουλεύεις με αυτόν τον τρόπο. Νιώθω ότι κάθε μέρα μαθαίνω πάρα πολλά από αυτό που κάνει ο Νίκος Δαφνής καθώς δεν έχω δουλέψει ποτέ με έναν τέτοιο τρόπο. Το έργο έχει φανταστική μουσική, με τα τραγούδια να τα έχω ερωτευτεί πραγματικά. Προβάλλει αξίες όπως την φιλία, την αγάπη αλλά και σημαντικά μηνύματα όπως το τι μπορείς να χάσεις την ζωή σου για τον φίλο σου αν είσαι διατεθειμένος να το κάνεις αλλά και τι παθαίνει κάποιος όταν είναι πολύ φιλοχρήματος. Η Έντα Γκάμπλερ θα ξεκινήσει από 29 Οκτώβρη ενώ το παιδικό θα αρχίσει γύρω στις 20 του μηνός με κλεισμένες παραστάσεις από διάφορα σχολεία.

Aν ερχόταν τώρα μια πρόταση για μια ταινία, θα ήταν το ιδανικό για μένα καθώς θα έκλεινε η χρονιά μου με έναν φανταστικό τρόπο.

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *