Home » FACES » ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ:”ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΠΑΝΑΛΗΨΕΙΣ ΔΙΑΤΗΡΕΙΣΑΙ ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΑΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕΣ ΗΤΑΝ ΚΑΚΑ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΕΣ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΟΠΩΣ ΜΙΑ ΚΑΚΗ ΤΑΙΝΙΑ”

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ:”ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΠΑΝΑΛΗΨΕΙΣ ΔΙΑΤΗΡΕΙΣΑΙ ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΑΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕΣ ΗΤΑΝ ΚΑΚΑ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΕΣ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΟΠΩΣ ΜΙΑ ΚΑΚΗ ΤΑΙΝΙΑ”

 

Αμέτρητα χρόνια πορείας στον καλλιτεχνικό χώρο με άκρως επιτυχημένες δουλειές στο ενεργητικό του και συνεργασίες με μοναδικές παρουσίες από τον χώρο της υποκριτικής.

Ο Γιώργος Κωνσταντίνου συνεχίζει να έχει μέχρι και σήμερα μια φλόγα μέσα του για αυτό που καλείται να κάνει κάθε φορά, με το κόσμο να τον αγαπάει ιδιαίτερα και να τιμάει στο έπακρον τις δουλειές στις οποίες πρωταγωνιστεί.

Ο αγαπημένος ηθοποιός με αφορμή τις επιτυχημένες παραστάσεις του έργου “Η Νεράιδα και το Παληκάρι” στο Θέατρο Broadway, μίλησε στον Πάνο Σταματόπουλο και στο Checkinart για πολλά και ενδιαφέροντα θέματα!

Η φετινή χειμερινή σεζόν σας βρίσκει στο Θέατρο Broadway και στη παράσταση “Η νεράιδα και το παληκάρι” με έναν εξαιρετικό θίασο. Ποιες είναι οι μέχρι τώρα εντυπώσεις σας από το έργο αλλά και από τα σχόλια του κόσμου;

Καταρχήν θα πρέπει να γνωρίζει ο κόσμος ότι με την Αλίκη Βιουγιουκλάκη είχαμε συνεργαστεί και στον κινηματογράφο όπως στην Λίζα και η άλλη η οποία ήταν η πρώτη μου φορά που συμμετείχα σε μια ταινία μαζί με την Αλίκη αλλά και στα Χτυποκάρδια στο θρανίο με την περιβόητη σκηνή με το προφιτερόλ. Έχω πολύ όμορφες αναμνήσεις από αυτή τη συνεργασία και ένας λόγος που με έκανε να πω το ναι στην Νεράιδα και στο Παληκάρι ήταν οι καλές αναμνήσεις που έχω κρατήσει αλλά και ότι ήξερα και καταλάβαινα μέσα μου ότι αυτό το έργο το έχει αγαπήσει ο κόσμος σε μεγάλο βαθμό και θέλει να το δει ξανά στη θεατρική σκηνή αυτή τη φορά. Αυτό που θα ήθελα να ξεκαθαρίσω είναι ότι όσοι παίζουμε σε αυτό το έργο δεν επιχειρούμε και ούτε έχουμε καν στο μυαλό μας να κάνουμε μιμήσεις των ανθρώπων που ήταν θρύλοι. Λειτουργήσαμε σαν να μας δώθηκε στα χέρια μας ένα οποιοδήποτε έργο το οποίο έπρεπε να δουλέψουμε όπως συμβαίνει και στη περίπτωση των ξένων έργων τα οποία παίζονται αρχικά από μεγάλους ηθοποιούς στο εξωτερικό και έπειτα παίζονται στην Ελλάδα οπότε δεν τίθεται κανένα θέμα σύγκρισης ή αμφισβήτησης.

Στην αρχή δημιουργήθηκε το θέμα ότι όλοι πατούν πάνω στην Α. Βουγιουκλάκη και στον Δ. Παπαμιχαήλ αλλά κάτι τέτοιο δεν γίνεται. Σεβόμαστε και αγαπάμε πολύ αυτούς τους ανθρώπους καθώς δουλέψαμε και μαζί τους και δεν υπήρχε περίπτωση να αντιγράψουμε κανέναν. Προσωπικά στο παρελθόν είχα παίξει πολλά έργα που είχαν γίνει επιτυχία από άλλους ηθοποιούς όπως όταν έπαιξα στο Ξύπνα Βασίλη στο κινηματογράφο με τον Ντίνο Ηλιόπουλο να το έχει παίξει πρώτος στο Θέατρο αλλά και το Καλώς ήρθε το δολλάριο το οποίο είχε παίξει πρώτος ο Φωτόπουλος και άλλες ταινίες που είχαν παίξει εξαρχής σπουδαία ονόματα του χώρου αλλά πάντα έπαιζα εγώ και δεν πάτησα σε κάποιον άλλο. Φέτος δημιουργήθηκε μια πολύ προσεγμένη δουλειά από τον Γ. Βάλαρη και από την Μ. Κορινθίου, τον Π. Πετράκη και την Χ. Διαβάτη πάνω στη σκηνή, νιώθωντας όταν το βλέπεις ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι όντως κρητικοί με τον Ν. Ζωιδάκη να δίνει μια απίστευτη ψυχή και κέφι στη ροή του έργου με τις μαντινάδες του και την υπέροχη του μουσική.

Τι σχόλια έχετε λάβει από το κόσμο;

Ο κόσμος δείχνει συνεχώς ενθουσιασμένος καθώς συνοδεύει όλα τα κρητικά τραγούδια με ένα δυνατό χειροκρότημα και ευχαριστημένος με αυτό που βλέπει επί σκηνής.

Μέσα σε μια Αθήνα 1000-1500 θεατρικών σκηνών με πολλά και διαφορετικά έργα κάθε χρόνο, πως βλέπετε τη κινητικότητα του κόσμου;

Νομίζω ότι ο κόσμος διαφοροποιείται κάθε φορά με τις επιλογές του. Στο θέατρο Broadway πριν αρκετά χρόνια είχα παίξει ένα καταπληκτικό αγγλικό έργο, μια αστυνομική κωμωδία η οποία δεν νομίζω να παίχτηκε ξανά από κάποιον μέχρι και σήμερα. Το έργο αυτό ήταν κάτι πολύ ιδιαίτερο για την εποχή του και ανεβασμένο στα μέτρα του καιρού του με πλούσια σκηνικά. Δυστυχώς όμως έπεσε πάνω στην εποχή που το ξένο έργο δεν είχε επιτυχίες στη χώρα μας παρά μόνο η Ποντικοπαγίδα με το κοινό να επιλέγει να βλέπει μόνο ελληνικά έργα και έτσι απέτυχε παταγωδώς μέσα στην σεζόν. Τη στιγμή εκείνη που όλοι μας είχαμε απελπιστεί και δεν ξέραμε τι να κάνουμε καθώς βρισκόμασταν την περίοδο των γιορτών, ήρθε ο Σακελλάριος με ένα έργο που έφερε το τίτλο “Ο Μανωλάκης ο Βομβιστής” το οποίο στη περίοδο της χούντας έφερε τα πάνω-κάτω και με το κόσμο να το αγκαλιάζει θερμά και να γεμίζει το θέατρο. Έπειτα από αυτή τη κατάληξη ο κόσμος αγάπησε τα ξένα έργα και τα κυνήγησε ακόμη περισσότερο, στη συνέχεια στράφηκε στα μιούζικαλ και τώρα διανύουμε μια περίοδο που οι ελληνικές ταινίες βρίσκονται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος του κοινού με πολλές από αυτές να ήταν ήδη και θεατρικά έργα.

Θεωρώ ότι τη σημερινή περίοδο περνάμε μια συγκεκριμένη μόδα με την επόμενη χρονιά να μην ξέρει κανείς που θα στραφεί το ενδιαφέρον. Λόγω του ότι το κοινό έχει πολλές αναμνήσεις από τις ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου τις οποίες βλέπει μέχρι και σήμερα, επιθυμεί να δει κάτι ανάλογο στο θέατρο το οποίο στηρίζει κιόλας σε μεγάλο βαθμό.

Μπήκατε ποτέ στη σκέψη να επαναλάβετε κάτι το οποίο κρίθηκε πολύ επιτυχημένο μια σεζόν και να ακολουθήσετε την ίδια συνταγή και την επόμενη χρονιά για την ευκολία;

Δυστυχώς δεν είναι τόσο εύκολο αυτό γιατί την επόμενη χρονιά μπορεί ο κόσμος να έχει βαρεθεί, να έχει αλλάξει τη πορεία του και έτσι να τη πατήσεις. Φέτος παρατηρούμε μια μεγάλη ποικιλία έργων από τον ελληνικό κινηματογράφο σε όλα τα θέατρα της Αθήνας ενώ του χρόνου μπορεί να αντέξουν μόνο 1-2 και να παρουσιαστούν και διαφορετικά έργα στο κοινό.



Βρεθήκατε πριν κάποιο διάστημα ξανά στη τηλεόραση, στη σειρά “Μην αρχίζεις την μουρμούρα” έπειτα από μια σειρά μεγάλης αποχής. Πως είδατε τα τηλεοπτικά πράγματα του σήμερα;

Εγώ όταν έκανα τηλεόραση στο παρελθόν, βρισκόμουν σε πολλά σήριαλ και είχα την αίσθηση ότι η κωμωδία είναι κωμωδία και ότι πρέπει μέσα σε μια σελίδα, να παρουσιάσεις 4 κωμικά στοιχεία είτε αυτά είναι κάποιες καταστάσεις κωμικών, είτε λεκτικά κωμικά. Τη σημερινή εποχή βλέπω μια περίεργη αδράνεια στις κωμωδίες και πολύ λίγες δουλειές στο προσκήνιο. Η Μουρμούρα στον Alpha έχει περισσότερο χιούμορ αλλά και κωμικές καταστάσεις οι οποίες είναι συμπυκνωμένες στο σήμερα και έτσι κρίνεται επιτυχημένη από τον κόσμο που το βλέπει.
 
Υπάρχουν όμως και σήριαλ τα οποία έχουν πετύχει και τα οποία πατούν στη νοοτροπία της εποχής μας κάτι που σέβομαι και δέχομαι απόλυτα. Παρατηρώ ότι υπάρχουν κάποιες σειρές που έχουν μια ιδιαιτερότητα και ο κόσμος τα προτιμάει αλλά γενικά λείπει το στοιχείο της απόλυτης κωμωδίας. Όταν κάναμε τα Φιλαράκια μαζί με τον Π. Μιχαλόπουλο και την Μ. Μάλφα λόγω του ότι το συντόνιζα αυτό το κομμάτι, προσπαθούσα να βγάλω το πιο κωμικό και ευρηματικό του κομμάτι κάτι που θα μπορούσα να κάνω και τώρα με ακόμη περισσότερες ιδέες αλλά από ότι φαίνεται η μόδα που επικρατεί σήμερα με έχει αφήσει έξω από αυτό.

Πως αντιδράτε όταν σήμερα έρχεται ο κόσμος να σας δει στο θέατρο και σας μιλάει για παλαιότερους σας ρόλους τηλεοπτικά και κινηματογραφικά;

Αυτό είναι κάτι που ακούω κάθε βράδυ είτε στο θέατρο από το κόσμο που έρχεται να δει τη παράσταση, είτε έξω στη καθημερινότητα μου. Όταν είχα πάει Θεσσαλονίκη παρατήρησα μια συσπείρωση νέων ατόμων και πολλών φοιτητών στην Πλατεία Αριστοτέλους οι οποίοι κάθε βράδυ μαζεύονται και διασκεδάζουν. Με αφορμή την ταινία “The Κόπανοι” πολλά άτομα με συνάντησαν φανερά ενθουσιασμένοι και μου μιλούσαν μετά από χρόνια για αυτή κάτι που με χαροποιεί ιδιαίτερα. Ο κόσμος βλέπει τακτικά τις ταινίες και τα σήριαλ στα οποία έχω βρεθεί όλα αυτά τα χρόνια καθώς παίζονται ακόμα σε επαναλήψεις και έχει ακολουθήσει με έναν τρόπο τη πορεία μου, κάτι που μου μεταφέρει και από κοντά όταν με βλέπει.

Μπορεί όλα αυτά τα χρόνια να έχω υποδυθεί πολλούς και διαφορετικούς ρόλους όπως τους Άθλιους, τον Αμπιγιέρ και μεγάλες θεατρικές δημιουργίες αλλά ο πολύς κόσμος με θυμάται από το προφιτερόλ στο Χτυποκάρδια στο Θρανίο. Δεν θεωρώ καταστροφικές τις επαναλήψεις. Μέσα από τις επαναλήψεις διατηρείσαι ζωντανός και μόνο αν τα πράγματα που έκανες ήταν κακά, είναι καταστροφικές για σένα όπως μια κακή ταινία.

Πως βλέπετε τη σημερινή νέα γενιά των ηθοποιών;

Τα νέα παιδιά έχουν μεγάλο κέφι για το θέατρο αλλά είναι λίγες πια οι ευκαιρίες που τους δίνονται. Πολλοί νέοι άνθρωποι οι οποίοι ξεκίνησαν με τηλεόραση και γίνανε γνωστοί, δεν είχαν γερά και σωστά θεμέλια. Ξαφνικά ξεπεταχτήκαν πρωταγωνιστές από τη τηλεόραση αλλά μόνο το θέατρο έχει ρίζες και μόνο μέσα από αυτό δοκιμάζεσαι και πρέπει να υπάρχεις. Πολλές φορές συμβουλεύω τα παιδιά να μην επαναπαύονται στις δόξες ενός σήριαλ που πέτυχε και να μην αυτοβαφτίζονται πρωταγωνιστές γιατί με αυτή τη νοοτροπία θα τα βρουν πολύ σκούρα στη συνέχεια. Θα πρέπει να σπουδάσουν, να πασχίσουν για αυτό που αγαπούν να κάνουν και να φτιάξουν έτσι τη δική τους πολιτική.

Όταν εμείς παίζαμε, γυρνάγαμε στα σπίτια μας και κάναμε πρόβες στα δωμάτια μας για να μπορούμε να καλυτερεύσουμε και να φτιάξουμε τα ελαττώματα μας. Όταν ήμουν στο Θέατρο Τέχνης του Κουν, η μόρφωση ήταν αναγκαστική σε όλα τα επίπεδα και έπρεπε να δουλέψεις σκληρά γιατί τίποτα δεν σου χαριζόταν τόσο εύκολα. Αν έπαιζες στον κινηματογράφο και γινόσουν πρωταγωνιστής, μόνο τότε μπορούσες να ξεχωρίσεις αλλά και αυτό ήταν κάτι πολύ δύσκολο για να συμβεί.

Πως απαντάτε σήμερα αν συναντήσετε μπροστά σας έπαρση στο χώρο;

Νομίζω ότι αυτό και αν είναι μια μεγάλη μόδα στην εποχή που ζούμε καθώς βλέπεις ηθοποιούς που πουλάνε μέσω των περιοδικών την προσωπική τους ζωή και στιγμιότυπα από την οικογένεια τους, κάτι που εγώ τουλάχιστον απέφυγα εντελώς στη ζωή μου. Ήθελα πάντα ότι γίνεται, να γίνεται με την αξία του και να προβάλλω τη δουλειά μου και μόνο. Ήμουν πάντα κάθετος σε μια προβολή για κάτι πέραν της δουλειάς μου και γιαυτό ποτέ μου δεν παρουσίασα στη φορά την οικογένεια μου και τη προσωπική μου ζωή. Έχω 2 πολύ αξιαγάπητα παιδιά με τον γιο μου να έχει σπουδάσει μουσικός και να έχει καταφέρει αξιόλογα πράγματα στο εξωτερικό και η κόρη μου σπουδάζει επίσης στο θέατρο αλλά δεν έκατσα ποτέ στη διαδικασία να τα προβάλλω προς τα έξω γιατί πρέπει μόνοι τους να εξελιχθούν και να βρουν το δρόμο τους.

Όλα αυτά τα χρόνια έχω δει πολλά παιδιά με έπαρση αλλά μέσα μου αισθάνομαι λύπη γιατί γνωρίζω τη πορεία τους. Αυτή η έπαρση είναι εντελώς λάθος και ανούσια. Έχοντας παρακολουθήσει αρκετούς ξένους ηθοποιούς, έχω παρατηρήσει μια ιδιαίτερη σεμνότητα και απλότητα που έχουν κάτι μεγάλα αστέρια που δεν μπορεί να τη φανταστεί κανείς.

Μετά από πολύ σημαντικές στιγμές στη καριέρα σας, χωράει ακόμα ένα καλλιτεχνικό όνειρο στη ζωή σας;

Ένας καλλιτέχνης πάντα σκέφτεται να κάνει κάτι όμορφο στη συνέχεια και εγώ πάντα το έχω στα σκαριά μου απλώς περιμένω τη κατάλληλη ευκαιρία η οποία θα μου δωθεί για να δημιουργήσω κάτι που πιστεύω ότι μπορώ και να το κάνω. Όσο υπάρχει κουράγιο και δύναμη, πάντα πρέπει να κάνεις όνειρα για κάτι παραπέρα γιατί τα όνειρα μακραίνουν τη ζωή. Ο άνθρωπος ο οποίος κλείνει τα όνειρα του, μαραζώνει και έτσι τελειώνει και εγώ δεν ήμουν ποτέ τέτοιος άνθρωπος.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια; Υπάρχει κάτι στα σκαριά για τους επόμενους μήνες;

Η παράσταση μας συνεχίζει κανονικά τη πορεία της στο Θέατρο Broadway με το κοινό να την έχει αγκαλιάσει θερμά και να τη στηρίζει από τη πρώτη κιόλας ημέρα, κάτι που μας χαροποιεί όλους ιδιαίτερα. Όσον αφορά τα νέα σχέδια το καλοκαίρι θα βρίσκομαι στο Άλσος σε ένα έργο των Ρέππα- Παπαθανασίου μαζί με πολύ καταξιωμένους συνάδελφους όπως τον Σ. Παπαδόπουλο, τον Κ. Κόκλα, την Ε. Γερασιμίδου , την Δ. Βανδή και πολλούς άλλους. Πρόκειται για ένα θέατρο 2.000 θέσεων το οποίο χτίζεται από την αρχή με τον Ηλία Μαρασούλη να έχει κάνει μια σπουδαία δουλειά ο οποίος ήταν αυτός που ανάστησε το Δελφινάριο και ο οποίος πιστεύει πολύ σε αυτό το νέο εγχείρημα αλλά και στο όνειρο το οποίο έχει βάλει. Αυτή τη στιγμή λοιπόν δημιουργεί ένα αριστούργημα με έναν τεράστιο θέατρο με τους Ρέππα- Παπαθανασίου να είναι μάγες στο συγγραφικό κομμάτι και τους οποίους παραδέχομαι για τη δουλειά τους αλλά και τον Φ. Ευαγγελινό στη σκηνοθεσία ο οποίος είναι καταπληκτικός σε αυτό που κάνει οπότε πιστεύω ότι θα παρουσιαστεί μια αξιόλογη δουλειά και ένα προσεγμένο αποτέλεσμα.

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *