ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΣΚΙΑΔΑΡΕΣΗΣ:”ΕΙΜΑΙ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΜΕΝΩ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΣ ΕΡΓΑΤΗΣ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ. ΑΥΤΟ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΕΙΜΑΙ”

Ένας από τους πιο αγαπητούς και χαρισματικούς ηθοποιούς της γενιάς του ο οποίος παραμένει αυθεντικός σε κάθε του καλλιτεχνικό βήμα, γοητεύεται συνεχώς με τη δουλειά του και δεν επαναπαύεται στιγμή στην όποια επιτυχία.

Μπορεί για τον πολύ κόσμο να είναι χαραγμένος στον ρόλο του Φατσέα μέχρι και σήμερα αλλά ο ίδιος δεν κολλάει ποτέ σε ταμπέλες. Αντιθέτως συνεχώς πειραματίζεται σε κάτι διαφορετικό έχοντας πάντα σύμμαχο την αγάπη του κόσμου.

Ο μοναδικός Γεράσιμος Σκιαδαρέσης με αφορμή την καλοκαιρινή περιοδεία του έργου “Το Τάβλι” σε όλη την Ελλάδα, μιλάει στον Πάνο Σταματόπουλο και στο Checkinart, για πολλά και ενδιαφέροντα θέματα!

Το φετινό καλοκαίρι βρίσκεσαι σε ρυθμούς περιοδείας με το έργο “Το Τάβλι”. Ποια είναι τα συναισθήματα σου γι΄αυτή τη δουλειά;

Μέχρι στιγμής έχω λάβει μεγάλη αγάπη από την ανταπόκριση του κόσμου η οποία με κάνει να νιώθω πολύ ευτυχισμένο που είμαι μέρος αυτής της δουλειάς. Το Τάβλι είναι ένα πολύ αγαπητό έργο στο οποίο κάθε Έλληνας ηθοποιός θα ήθελε να βρεθεί και να παίξει.

Πώς είναι η συνεργασία σου με τον Ιεροκλή Μιχαηλίδη;

Με τον Ιεροκλή δεν συνεργάζομαι για πρώτη φορά καθώς έχουμε βρεθεί ξανά στο παρελθόν με μεγάλη επιτυχία. Η συνεργασία μας είναι άψογη και περνάμε ευχάριστα εντός αλλά και εκτός σκηνής. Βλέποντας την ανταπόκριση του κόσμου, βρισκόμαστε σε συζητήσεις ώστε να επαναλάβουμε τη παράσταση και την νέα σεζόν σε κάποιο θέατρο της Αθήνας κάθε Δευτέρα και Τρίτη. Ο κόσμος από τις μέχρι τώρα παραστάσεις του έργου στην Αθήνα, έχει δείξει εμφανώς τη στήριξη του στη παράσταση, κάτι που μας κάνει όλους μας πανευτυχείς.

Ποιοι ήταν οι λόγοι που σε έκαναν να πεις το ναι στη φετινή περιοδεία;

Aρχικά Το Τάβλι ως έργο και κείμενο αλλά και ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης με τον οποίο θα συνεργαζόμουν επί σκηνής. Ένας ακόμη λόγος ήταν ο Λευτέρης Γιοβανίδης με τον οποίο είχαμε προσπαθήσει να συνεργαστούμε ξανά στο παρελθόν αλλά και το γεγονός ότι προμηνυόταν μια πολύ ευχάριστη και δημιουργική επαγγελματική συνθήκη.

Το Καφέ της Χαράς είναι μια σειρά που αγαπήθηκε σε μεγάλο βαθμό κατά την περίοδο της προβολής της και παρέμεινε διαχρονική μέχρι και σήμερα στις επιλογές του κόσμου. Την φετινή σεζόν με τα μέχρι τώρα δεδομένα, η σειρά επιστρέφει ξανά στους δέκτες μας με νέα επεισόδια. Μετά το τέλος του Καφέ της Χαράς, είχες ποτέ στο μυαλό σου ότι η σειρά μπορεί να επιστρέψει ξανά στο γυαλί;

Το ενδεχόμενο της επιστροφής της σειράς ήταν κάτι που το συζητάγαμε εδώ και οχτώ περίπου χρόνια λέγοντας ότι κάποια στιγμή θα ήταν ωραίο να το επιχειρήσουμε.Την περίοδο εκείνη δεν ευδοκίμησαν οι συζητήσεις λόγω της περιόδου της κρίσης στο χώρο και έτσι δεν προχωρήσαμε ποτέ στο επόμενο βήμα. Την νέα σεζόν με αφορμή την επέτειο των 30 χρόνων του Αντ1, θεωρήσαμε ότι θα είναι μια καλή ευκαιρία να το πραγματοποιήσουμε ξανά.

Τι πράγματα έχεις να θυμάσαι από την περίοδο του Καφέ της Χαράς;

Θα έχω να θυμάμαι τους πολύ αγαπημένους ανθρώπους που γνώρισα μέσα από αυτή τη δουλειά οι οποίοι έγιναν και φίλοι μου στη συνέχεια αλλά και την μεγάλη επιτυχία της σειράς η οποία με χαρακτήρισε κιόλας.

Είσαι από τους ηθοποιούς που παρόλο γεύτηκαν μια τεράστια επιτυχία τηλεοπτικά με έναν ρόλο που κόλλησε πάνω τους, κατάφερες να κάνεις και άλλα πράγματα στο θέατρο και στη τηλεόραση και να μην εγκλωβιστείς εκεί.

Ευτυχώς δεν εγκλωβίστηκα σε αυτή την εικόνα, κάτι που δεν γνωρίζω πώς ακριβώς έγινε. Ο κόσμος μπορεί να με φωνάζει Φατσέα μέχρι και σήμερα αλλά δεν είναι κάτι που με ενοχλεί. Ως επαγγελματίας θεωρώ ότι αυτός ο ρόλος δεν με εγκλώβισε. Αντιθέτως με βοήθησε μέσω της δημοσιότητας που έλαβα και έτσι μπόρεσα και δοκιμάστηκα και σε διαφορετικά πράγματα.

Τι είναι αυτό που αγαπάς μέχρι και σήμερα στη δουλειά και τι είναι αυτό που θα σε απωθήσει;

Αγαπώ μέχρι και σήμερα τη φύση της δουλειάς μου. Η ενσάρκωση ενός άλλου χαρακτήρα εξακολουθεί να με γοητεύει το ίδιο όσο και όταν ξεκίνησα. Κάθε φορά μου αρέσει να ανακαλύπτω έναν νέο χαρακτήρα και να αναζητώ τα πράγματα που τον απαρτίζουν και να μπορώ να τον συνθέτω πάνω στη σκηνή.

Με απωθούν οι κακές παραγωγές, οι άσχημες συνεργασίες και οι εγωκεντρισμοί – δηθενιές που πολύ συχνά βρίσκουμε μπροστά μας. Με τη βοήθεια του Τύπου και με τις διάφορες κλίκες που έχουν δημιουργηθεί, αυτά τα στοιχεία έχουν διογκωθεί σε μεγάλο βαθμό και έχει δημιουργηθεί μια περίεργη ατμόσφαιρα στο Θέατρο. Έχουμε ξεχάσει λίγο το τι είναι το πραγματικό Θέατρο και τι δεν είναι. Πολλές φορές βλέπουμε πράγματα που έχουν μια σφραγίδα ποιότητας αλλά δεν είναι καθόλου ποιοτικά στη πράξη και από την άλλη θα δούμε και πράγματα με μια σφραγίδα εμπορικότητας τα οποία είναι εξαιρετικά στο σύνολο τους. Αυτό έχει μπερδέψει αρκετά τα πράγματα αλλά και τους ίδιους τους συντελεστές μιας δουλειάς και αποτελεί ένα μεγάλο πρόβλημα.

Κλείνοντας τη πόρτα του καμαρινιού και των γυρισμάτων, πόσο πολύ σε ακολουθεί η δουλειά στη προσωπική σου ζωή;

Eίμαι της άποψης ότι πρέπει να είσαι υγιής ( ψυχικά, σωματικά, πνευματικά) όσο γίνεται για να μπορείς να κάνεις αυτή τη δουλειά κάτι που τονίζω ιδιαίτερα διότι πολλοί θεωρούν ότι όσο πιο άρρωστος είσαι με αυτό που κάνεις, τόσο περισσότερο καλλιτέχνης είσαι, μια λογική που δεν είναι κοντά μου. Προσωπικά της λογικής ότι αν είμαι υγιής, τότε μπορώ να κάνω σωστά και καλά τη δουλειά μου.

Πώς βλέπεις σήμερα τη νέα γενιά που κάνει την είσοδο της στο επάγγελμα;

Αρχικά το πρόβλημα με τα νέα παιδιά είναι ότι αντιμετωπίζουν σήμερα ένα τεράστιο πρόβλημα ανεργίας. Δεύτερον η τηλεόραση και η δύναμη της άνοιξε πολλές σχολές αλλά και πόρτες θεωρώντας ότι θα αποκτήσουν εύκολα κάποια πράγματα , κάτι που δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα καθώς ο ρυθμός της ζωής είναι πολύ πιο δύσκολος. Στο χώρο έκανε την είσοδο του πολύς κόσμος ο οποίος δεν είχε την πραγματική αγάπη για το αντικείμενο της δουλειάς αλλά ενδιαφερόταν μόνο για το φαίνεσθαι και τα φώτα, νομίζοντας ότι αυτή είναι η δουλειά μας. Αυτή είναι μια μεγάλη πληγή και μια κατάσταση στην οποία δεν μπορεί να αντέξει εύκολα κάποιος που έχει μπει με αυτό το τρόπο στο χώρο καθώς κάποια στιγμή θα τον αποβάλλει το ίδιο το σύστημα. Αν δεν τον αποβάλλει, σίγουρα θα ταλαιπωρηθεί και στο τέλος θα φανερωθεί καθώς τίποτα δεν μένει κρυμμένο.

Είσαι από τα άτομα που είχαν τη τύχη και την ευτυχία να συμμετέχουν σε μια σημαντική διεθνή παραγωγή του ΝetFlix, στην ιταλική σειρά “Suburra”. Πόσο εύκολο ήταν για έναν καταξιωμένο Έλληνα ηθοποιό να βρεθεί σε μια τόσο μεγάλη παραγωγή εκτός συνόρων;

Δεν ήταν ένα εύκολο εγχείρημα καθώς έπαιξαν πολλά πράγματα σημαντικό ρόλο όπως ήταν η τύχη και το κατάλληλο χρονική στιγμή. Θεωρώ ότι μοιραία κάποια στιγμή θα πρέπει να ακολουθήσουμε κι εμείς αυτό το τρόπο στη δουλειά μας ο οποίος είναι ουσιαστικός και στηρίζεται σε έναν διαφορετικό μηχανισμό με ένα αξιόλογο budget. Ένας τέτοιος μηχανισμός θα μπορεί να στηρίξει πολύ καλές σειρές και σενάρια και να αλλάξει την λογική που υπάρχει στη χώρα και τείνει να σταματήσει διεθνώς.

Αν ξεκινούσες σήμερα τη πορεία σου στο χώρο με τις τωρινές εμπειρίες, θα διαχειριζόσουν διαφορετικά κάποιες καταστάσεις ή επιλογές;

Αν είχα τη γνώση του σήμερα πιθανώς θα απέφευγα κάποιες συνεργασίες οι οποίες ήταν κάπως προβληματικές. Μπορεί να με ταλαιπώρησαν σε έναν βαθμό αλλά σίγουρα και αυτό ήταν ένα κομμάτι το οποίο μου πρόσφερε κάποιες εμπειρίες και μου έμαθε κάποια πράγματα.

Μέσα στην όλη πορεία σου στο χώρο μέχρι και σήμερα, για ποια πράγματα είσαι υπερήφανος;

Nιώθω υπερήφανος για το 90% των δουλειών που έχω κάνει διότι τις υποστήριξα με πάθος, τις αγάπησα και τις πίστεψα πολύ. Δεν ήταν δουλειές που τις έκανα για την ευκολία των πραγμάτων αλλά ούτε και για το κέρδος. Από την άλλη υπήρχαν τέτοιες δουλειές αλλά ευτυχώς ήταν ελάχιστες οπότε θεωρώ τον εαυτό μου αρκετά τυχερό σε αυτό το κομμάτι.

Είμαι υπερήφανος διότι σε όλη μου τη πορεία μέχρι και σήμερα, υποστήριξα με όλη μου τη ψυχή αυτό που έκανα και δεν αισθάνομαι ότι κορόιδεψα ποτέ το κόσμο. Είμαι υπερήφανος που παραμένω μέχρι και σήμερα ένας απλός εργάτης του θεάτρου. Αυτό με ενδιαφέρει να είμαι και αυτό ήθελα να είμαι.

Είσαι από τους ηθοποιούς που έχεις δημιουργήσει μια εξαιρετική σχέση με το κοινό το οποίο σε στηρίζει σε κάθε σου καλλιτεχνικό βήμα. Αυτή η οικειότητα και η ανοιχτή στάση ήταν κάτι που είχες από την αρχή της πορείας σου ή κάτι που χτίστηκε σιγά – σιγά με το χρόνο;

Προσωπικά ανοιγόμουν σιγά- σιγά ως άνθρωπος. Όταν ξεκίνησε η δημοσιότητα προς το πρόσωπο μου, τρομοκρατήθηκα για λίγο καθώς δεν μπορούσα να την διαχειριστώ. Στη συνέχεια προσπάθησα να το διαχειριστώ και να προχωρήσω μπροστά. Αισθάνομαι έτσι κι αλλιώς μια υποχρέωση στο κόσμο καθώς θεωρώ ότι με έχει στηρίξει πολύ στις δουλειές που έχω κάνει και εισπράττω καθημερινά την αγάπη του προς εμένα. Για να αντέξεις όλο αυτό, απαιτεί και ένα κόστος καθώς πολλές φορές δεν είναι τελείως ανώδυνο. Το ότι θα τελειώσεις τη παράσταση και θα πρέπει να κάτσεις μια ώρα παραπάνω στο θέατρο, πολλές φορές μπορεί να είναι και λίγο κουραστικό αλλά θεωρώ ότι είναι και χρέος μου να το κάνω.

Σήμερα στη ζωή σου χωράει ένα νέο καλλιτεχνικό όνειρο;

Κάθε φορά προχωράω με βάση τη δουλειά που έχω μπροστά. Κάποια στιγμή θα ήθελα να παίξω Σαίξπηρ καθώς δεν έχω παίξει ποτέ μου. Έχω στο μυαλό μου κάποιους συγγραφείς που αγαπώ πολύ και θα ήθελα κάποια στιγμή στο μέλλον να παίξω σε κάποια από τα έργα τους αλλά δεν είναι κάτι που με κυνηγάει ως απωθημένο.

Οι νέες συνεργασίες με ανθρώπους είναι πάντα καλοδεχούμενες αλλά και οι πιο παλιές οι οποίες έχουν πετύχει. Δεν έχω απωθημένα στη δουλειά μου.

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;

Tην νέα σεζόν με τα δεδομένα που έχουμε μπροστά μας θα συνεχιστεί το Πέτα τη Φριτέζα αλλά και θα προβληθεί το Καφέ της Χαράς στον Αντ1. Θεατρικά κατά πάσα πιθανότητα θα επαναληφθεί το Τάβλι κάθε Δευτέρα και Τρίτη σε κάποιο θέατρο της Αθήνας ενώ από Τετάρτη έως Κυριακή θα βρίσκομαι στο Θέατρο Ιλίσια στη παράσταση “Τα Παιδιά” σε σκηνοθεσία του Νικορέστη Χανιωτάκη μαζί με την Ρένια Λουιζίδου και την Μαρίνα Ψάλτη.

Author: ΠΑΝΟΣ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *