ΜΑΙΡΗ ΡΑΖΗ:”ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΤΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΤΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ ΣΟΒΑΡΑ, ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΥΝΗΓΗΣΕΙ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΕΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΤΟΥ”

Μια σπουδαία γυναίκα των τεχνών η οποία αγαπάει πολύ αυτό που κάνει, είναι πάντα κοντά στα νέα παιδιά και δοκιμάζεται συνεχώς σε νέα πράγματα στα οποία κάθε φορά αφήνει το δικό της προσωπικό στίγμα.

Το χαμόγελο της , η ειλικρίνεια της και το ήθος της ως άνθρωπος την κάνουν ξεχωριστή!

Η μοναδική Μαίρη Ραζή σε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη στον Πάνο Σταματόπουλο και στο Checkinart, μιλάει για την παρουσία της και το έργο της στην Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης Η Πρόβα, για την πρώτη της συμμετοχή σε διαφημιστικό σποτ, για το τι αγαπάει να κάνει στον ελεύθερο της χρόνο αλλά και για τα μελλοντικά της σχέδια.

Ποιες είναι οι προετοιμασίες και τα νέα σας σχέδια για την νέα χειμερινή σεζόν;

Ως σχολή οργανώνουμε το τμήμα προετοιμασίας για υποψήφιους σπουδαστές του Εθνικού Θεάτρου αλλά και της δικής μας Σχολής. Λόγω της αλλαγής του συστήματος τα παιδιά δίνουν εξετάσεις κατευθείαν για το τμήμα που τους ενδιαφέρει αλλά και μπροστά σε μια επιτροπή του Υπουργείου σε ένα προκαθορισμένο χρονοδιάγραμμα. Τα δίδακτρα της σχολής είναι από τα φθηνότερα της Αθήνας έχοντας στο ενεργητικό μας ένα σπουδαίο προσωπικό με γενικό διευθυντή σπουδών τον Σωτήρη Τσόγκα αλλά και μια σειρά καταξιωμένων προσώπων του χώρου όπως είναι ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, ο Παντελής Παπαδόπουλος, ο Παναγιώτης Μέντης, η Σοφία Αδαμίδου , η Θάλεια Ματίκα, η Εύη Δημητροπούλου, η Κοραλία Τσόγκα και άλλοι πολλοί. Μιλάμε για εγκεκριμένα άτομα από το Υπουργείο τα οποία είναι αρκετά έμπειρα και καταξιωμένα στο κομμάτι το οποίο έχουν αναλάβει.

Συνήθως τα παιδιά αναζητούν τις “φίρμες” που προβάλλονται μέσα από τη τηλεόραση, κάτι που εδώ δεν υφίσταται καθώς δεν λειτουργεί τίποτα ως δόλωμα για τα νέα παιδιά. Εμείς επιθυμούμε να συνεργαζόμαστε με καλούς συνεργάτες διότι υπάρχουν άριστοι ηθοποιοί οι οποίοι είναι κακοί καθηγητές και το ακριβώς αντίστροφο. Αυτή τη περίοδο υλοποιούνται τα καλοκαιρινά τμήματα για την προετοιμασία των νέων σπουδαστών αλλά και το εργαστήριο για παιδιά προσχολικής, σχολικής και εφηβικής ηλικίας με τρία τμήματα τα οποία διευθύνουν η Κοραλία Τσόγκα και η Εύη Καραγιάννη στο οποίο γίνεται η προετοιμασία για τα καλλιτεχνικά σχολεία στο οποίο τη φετινή σεζόν είχαμε επιτυχία 92% στα παιδιά που έδωσαν εξετάσεις, κάτι που θεωρώ αρκετά σημαντικό.

Τι θα δει ο κόσμος από εσάς επί σκηνής την νέα σεζόν;

Kάνουμε προετοιμασία για ένα άπαιχτο έργο που θα ανέβει στο Θέατρο Πρόβα. Πρόκειται για τη σύγχρονη κωμωδία “Η μέση διάρκεια ζωής των πλυντηρίων” της νέας και πολυβραβευμένης Ρουμάνας θεατρικής συγγραφέως Ελίζε Βίλκ. Η συγγραφέας την οποία γνώρισα και από κοντά είναι μια νέα κοπέλα με πολύ ταλέντο την οποία θα χαρακτήριζα από τις ανερχόμενες συγγραφικές δυνάμεις της Ευρώπης. Το έργο έχει παρουσιαστεί μέχρι στιγμής στο Λονδίνο, στη Νέα Υόρκη, στη Γερμανία και στη Ρουμανία και στην Ελλάδα θα συστηθεί για πρώτη φορά. Πάντα έχω ως άνθρωπος μια καλή επαφή με το Βαλκανικό Θέατρο καθώς έχω ανεβάσει στο παρελθόν και άλλα έργα που προέρχονται από αυτές τις χώρες τις οποίες μάλιστα έχω και επισκεφτεί από κοντά.

Θεωρώ ότι οι Βαλκανικές χώρες έχουν μια κοινή κουλτούρα με εμάς η οποία μας αγγίζει πολύ ως λαός και με τις οποίες μας συνδέει μια πνευματική αλλά και πολιτιστική συγγένεια. Καλό είναι να αλληλοβοηθιόμαστε μεταξύ μας καθώς το θέατρο και ο πολιτισμός πάντα ενώνει τους λαούς και αναβαθμίζει και το επίπεδο των θεατών. Πολλές φορές σκέφτομαι ότι αν μπορούσαμε όλους τους πρόσφυγες που έχουμε στη χώρα μας να τους φέρναμε κοντά μας με εργαλείο γενικότερα τον πολιτισμό και τη τέχνη, τότε τα πράγματα δεν θα ήταν τόσο άγρια όσο είναι σήμερα. Ο πολιτισμός και η τέχνη γενικά είναι ένα μέσο το οποίο πάντα ή σχεδόν πάντα είναι υποβαθμισμένο και στο οποίο δεν δίνουμε την αξία που του αναλογεί.

Πόσο εύκολο είναι την σημερινή εποχή να συνδυάζετε τον διευθυντικό ρόλο ενός θεάτρου και μιας σχολής με την παρουσία σας στο σανίδι;

Όλες αυτά τα πράγματα τα υλοποιώ για να βρίσκομαι πάνω στο σανίδι. Σαφώς δεν είναι ένα εύκολο εγχείρημα καθώς απαιτεί μια λεπτή ισορροπία για να το καταφέρεις. Αυτό το κομμάτι μου προέκυψε καθώς τα πρώτα δέκα χρόνια της καριέρας μου, δούλευα στο Εμπορικό Θέατρο έχοντας συνεργαστεί με όλους τους πρωταγωνιστές και τα σημαντικά ονόματα του Θεάτρου. Κάποια στιγμή ήθελα να εκφραστώ ως καλλιτέχνης με το δικό μου μέσο και έτσι δημιουργήθηκε το Θέατρο της οδού Ερμού από το οποίο αποχωρήσαμε το 1999 λόγω των καταστροφών του σεισμού και βρεθήκαμε στο Θέατρο Πρόβα. Αυτό το Θέατρο είναι ένας πολιτιστικός φάρος και το δεύτερο διατηρητέο που υπάρχει στην οδό Ηπείρου το οποίο σε λίγα χρόνια θα μετατραπεί σε ένα πολιτιστικό μνημείο στο οποίο δεν θα μπορούμε να επέμβουμε σε πολλά σημεία.

Παρατηρώ κατά καιρούς να αφήνουν στη τύχη τους τα διατηρητέα κτίρια της χώρας σε αντίθεση με άλλες χώρες της Ευρώπης στις οποίες περπατάς σε μια γειτονιά με διατηρητέα κτίρια και νιώθεις ότι βρίσκεσαι μέσα σε ένα μουσείο. Ένα μέρος των εσόδων μας πάντα πηγαίνει στη διατήρηση αυτού του κτιρίου για το οποίο κανένα υπουργείο δεν έχει δώσει την απαραίτητη προσοχή. Στην εποχή μας υπάρχουν ελάχιστα κτίρια τα οποία έχουν κριθεί διατηρητέα και τα οποία έχουν μετατραπεί σε θέατρα από τα χιλιάδες οικοδομήματα της Αθήνας. Ευτυχώς που υπάρχει κάθε χρόνο μια μερίδα ανθρώπων που στηρίζουν τις δουλειές μας και βρίσκονται στο πλευρό μας σε ότι και αν δημιουργήσουμε. Το κοινό που μας παρακολουθεί όλα αυτά τα χρόνια, μας τιμάει σε μεγάλο βαθμό με την παρουσία του και τις κριτικές του.

Όλα αυτά τα χρόνια έχετε περάσει και από το χώρο της τηλεόρασης με αξιόλογες δουλειές οι οποίες έχουν αγαπηθεί θερμά από το κοινό. Σήμερα τι σας αρέσει να παρακολουθείτε στο γυαλί;

Oι χρόνοι μου είναι τέτοιοι που δεν μου επιτρέπουν να δω όλη την ημέρα το τηλεοπτικό πρόγραμμα παρά μόνο αργά τη νύχτα. Θεωρώ ότι υπάρχουν κάποιες αξιόλογες σειρές στο πεδίο οι οποίες είναι καλές στο στήσιμο τους, έχουν διάρκεια και διαθέτουν εξαιρετικούς ηθοποιούς. Από την άλλη υπάρχει και το αντίθετο άκρο αλλά παρατηρώ ότι στις μέρες μας κάτι κινείται καθώς γίνονται ξανά ωραίες δουλειές. Δεν είμαι από τους ανθρώπους οι οποίοι μένουν στο παλιό. Η συναναστροφή μου με νέο κόσμο στη δουλειά με έχει εξελίξει ως άνθρωπο έχοντας μια αρκετά προχωρημένη σκέψη για τα πράγματα. Έχω μπει στο κλίμα της νέας εποχής καθώς ασχολούμαι αρκετά με τη τεχνολογία και το ίντερνετ και νιώθω πολύ όμορφα με αυτό που εισπράττω από τα νέα παιδιά.

Δεν είμαι καθόλου της άποψης ότι “εμείς παλιά βρισκόμασταν σε μια καλύτερη μοίρα” διότι κάθε εποχή είναι και διαφορετική. Ως γενιά ίσως είχαμε καλύτερα κείμενα, παίζαμε με κάποιους “ογκόλιθους” του χώρου και διαθέταμε ένα σαφώς πιο ανεβασμένο budget. Σήμερα οι νέοι άνθρωποι παλεύουν καθημερινά γι’ αυτό που αγαπούν και κάνουν το καλύτερο που μπορούν. Δεν μπορούμε να τα μηδενίζουμε όλα. Aυτό που με ενοχλεί ιδιαίτερα στις μέρες που διανύουμε είναι όταν ένα άτομο που συμμετέχει σε ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα και το οποίο δεν έχει σπουδάσει κάτι συγκεκριμένο, “κλέβει” την δουλειά του επαγγελματία, κάτι το οποίο τονίζω αρκετά και στα παιδιά στη σχολή μου. Είμαι κατά αυτού του ερασιτεχνισμού και δεν μπορώ να ακούω για μεγάλα ταλέντα διότι αυτά κάπου τελείωσαν αλλά και για τον περίφημο εθελοντισμό διότι και αυτός με τη σειρά του κλέβει τη δουλειά ενός επαγγελματία. Δεν πιστεύω καθόλου στις δημόσιες σχέσεις και στις γνωριμίες κάποιου καθώς αυτό κάνει κακό στα νέα παιδιά και τους προκαλεί μιζέρια γι’ αυτό που κάνουν. Όποιος θέλει να ακολουθήσει το επάγγελμα του ηθοποιού σοβαρά, θα πρέπει να κυνηγήσει τη δουλειά και να αγωνιστεί για τα πιστεύω του.

Σας λείπει η τηλεόραση; Θα θέλατε να επιστρέψετε σε μια νέα σειρά;

Η τελευταία μου τηλεοπτική συμμετοχή ήταν στους Συμμαθητές στον Αnt1. Aπό τότε μέχρι και σήμερα δεν είχα κάποια πρόταση για το γυαλί και έτσι αφοσιώθηκα αρκετά στο κομμάτι του θεάτρου και της Σχολής. Μου αρέσει πολύ η τηλεόραση και αναζητώ την πηγή ενέργειας που μου δίνει το μέσο αλλά μέχρι στιγμής δεν έχει υπάρξει κάτι νέο στο τηλεοπτικό κομμάτι.

Πρόσφατα βρεθήκατε ξανά στο τηλεοπτικό αέρα με την συμμετοχή σας σε ένα διαφημιστικό σποτ γνωστής εταιρίας καφέ το οποίο άφησε θετικές εντυπώσεις στο κοινό. Πώς σας φάνηκε αυτή η εμπειρία;

Για μένα ήταν μια εξαιρετική εμπειρία. Μιλάμε για ένα αξιόλογο πρότζεκτ με μια σπουδαία ομάδα ανθρώπων με επικεφαλή τον Παναγιώτη Κορώνη ο οποίος ήταν ο σκηνοθέτης του σποτ. Από το συνεργείο μέχρι και όλους τους συντελεστές αυτής της δουλειάς ήταν ένα υπέροχο κομμάτι. Για μένα ήταν η πρώτη φορά που συμμετείχα σε μια διαφήμιση καθώς δεν είχα κάνει ποτέ μου κάτι αντίστοιχο στο παρελθόν λόγω άποψης. Όταν μου μίλησαν για το συγκεκριμένο προϊόν ενθουσιάστηκα διότι μου αρέσουν πολύ οι διαφημίσεις αυτού του προϊόντος ως τηλεθεατής. Από την αρχή το σενάριο μου κέντρισε πολύ το ενδιαφέρον αλλά και η ιδέα της ανακύκλωσης των προϊόντων.

Σήμερα μετά από αρκετές επιτυχημένες στιγμές στη καριέρα σας, νιώθετε χορτασμένη ή υπάρχουν ακόμα πράγματα που ονειρεύεστε να κάνετε;

Νιώθω χορτασμένη με αυτά που έχω κάνει αλλά θεωρώ ότι η ζωή χωρίς όνειρα και στόχους δεν θα είχε και ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Μου αρέσει πάντα να είμαι ενεργή χωρίς ωστόσο να δουλεύω συνεχώς χωρίς να περιποιούμαι τον εαυτό μου. Ενώ είμαι χορτασμένη, πάντα υπάρχει κάτι που δεν έχω κάνει. Ένα πράγμα το οποίο θα ήθελα πολύ να έχω κάνει, είναι να έχω παίξει στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, κάτι που ποτέ δεν έγινε διότι δεν μου προτάθηκε κάτι τέτοιο από κανέναν υπεύθυνο. Δεν μιζεριάζω σε καμία περίπτωση απλώς το θεωρώ και λίγο άκομψο καθώς δεν μου έχει προταθεί ποτέ όλα αυτά τα χρόνια της πορείας μου αλλά και σε άλλους συναδέλφους.

Τι είναι αυτό που θα σας χαλάσει τη διάθεση στη δουλειά σας;

Προσωπικά με χαλάει η αχαριστία των ανθρώπων καθώς είναι ένα συχνό χαρακτηριστικό των ανθρώπινων σχέσεων, το ψέμα αλλά και η ασυνέπεια. Δεν θέλω να είμαι απέναντι με τους συνεργάτες μου αλλά μέσα σε έναν κύκλο για να μην έχω ανταγωνιστικές σχέσεις. Οι ισορροπίες οι οποίες καλούμαστε να διατηρούμε είναι λεπτές και κάποια πράγματα πρέπει να τα λάβεις ωμά και άλλα να τα επεξεργαστείς με το χρόνο σου. Μου αρέσει ο αυθορμητισμός και η ειλικρίνεια αλλά με χαλάει η πονηριά κάποιων στο οικονομικό κομμάτι διότι και εγώ δεν έχω “φάει” χρήματα από κανέναν.

Πάντοτε είμαι συνεπής στις υποχρεώσεις μου και το ίδιο αποζητώ και από τους απέναντι προς εμένα. Σέβομαι ότι οι καιροί που διανύουμε είναι δύσκολοι για όλους αλλά δεν μπορείς να βάζεις εμπόδια στον διπλανό σου αλλά να δίνεις ένα χέρι βοηθείας σε όποιον το χρειάζεται.

Το τελευταίο διάστημα είδαμε αρκετές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου να μετατρέπονται σε θεατρικά έργα με πολλούς παραγωγούς να ανεβάζουν τέτοιου είδους παραγωγές. Θεωρείτε ότι αυτή η κατάσταση στηρίζεται στην αγάπη του κόσμου γι΄αυτά τα έργα ή είναι μια μόδα της εποχής;

Ο κόσμος αγαπάει τον ελληνικό κινηματογράφο. Κάποιος είχε μια έμπνευση να τον αναβιώσει καθώς οι ταινίες που προβάλλονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα, ενδιαφέρουν πολύ το κόσμο μέχρι και σήμερα και έτσι πολλές δουλειές μεταφέρθηκαν και στο σανίδι με μεγάλη επιτυχία. Δεν θεωρώ ότι προσθέτουμε κάτι το καινούργιο στο θέατρο αναπαράγοντας δουλειές του παρελθόντος. Προσωπικά δεν με ενδιέφεραν τόσο πολύ αυτές οι ταινίες εκείνης της εποχής καθώς μου άρεσε μια άλλη αισθητική όπως αυτή του Π. Βούλγαρη, του Μανθούλη και του Αγγελόπουλου.

Ο καθένας αφήνει το στίγμα του σε ότι και αν κάνει και έτσι και αυτοί οι άνθρωποι της εποχής αυτής που άφησαν το στίγμα τους με τις δουλειές τους, γίνονται γνωστοί από την νεολαία, κάτι που δεν είναι καθόλου κακό, όσο και να λένε κάποιοι ότι είναι μια μόδα και τίποτα άλλο. Για όλους υπάρχει χώρος και από τη στιγμή που κάποιος οραματίζεται μια δουλειά και επενδύει χρόνο και χρήμα σε αυτήν, δεν μπορεί να πει κανείς ότι κάποια από αυτές τις παραγωγές εξαπάτησε το κόσμο. Πιστεύω ότι αυτό που έλειπε ήταν μια πινελιά ανανέωσης η οποία θα έκανε πιο φρέσκια και πιο σύγχρονη μια δουλειά. Δεν θεωρώ ότι είναι μια μόδα καθώς το κομμάτι του ελληνικού κινηματογράφου βρίσκεται στο κύτταρο του Έλληνα. Βγάζω το καπέλο σε όλες τις νέες παραγωγές και χαίρομαι ιδιαίτερα που βρέθηκαν κάποιοι άνθρωποι που είχαν αυτή τη ιδέα και ανεβάζουν παραγωγές με αρχή, μέση και τέλος. Από την άλλη στεναχωριέμαι πολύ διότι αρκετές φορές κατηγορούν τους ηθοποιούς ότι μιμούνται τους ηθοποιούς που έπαιξαν πρώτοι τον εκάστοτε ρόλο, κάτι που δεν είναι καθόλου σωστό διότι κανείς δεν μιμείται κανέναν αλλά βάζει την δική του προσωπικότητα σε αυτό που καλείται να κάνει.

Πολλοί συνάδελφοι σας έχουν ανοιχτεί να παίξουν σε μια παράσταση που έχει θέμα μια ταινία του ελληνικού κινηματογράφου, λέγοντας ότι κάτι τέτοιο ανήκει στο παρελθόν.Αν σας πρότειναν να παίζατε στη μεταφορά μιας ελληνικής ταινίας στο θεατρικό σανίδι, τι θα απαντούσατε;

Θα δεχόμουν με μεγάλη χαρά μια τέτοια πρόταση. Διαφωνώ απόλυτα με την λογική πολλών που δεν θέλουν να ασχοληθούν με τα παλαιά διότι με αυτή την λογική δεν θα έπρεπε να ασχοληθούμε δεν θα ασχοληθούμε με τον Ξενόπουλο, ούτε με τον Χορν. ‘Εχουμε μια θεατρική πραγματικότητα η οποία είναι αρκετά αξιόλογη και δεν μπορούμε να την αφήσουμε στην άκρη. Αυτές είναι οι πολιτισμικές μας παρακαταθήκες και θα πρέπει με κάθε τρόπο να τις τιμάμε. Αν έρθει μια αξιόλογη πρόταση, θα την λάβω πολύ θετικά και ο καθένας μπορεί να την κρίνει με τον τρόπο που ο ίδιος επιθυμεί.

Η γενιά μας δουλεύοντας με μεγάλους ηθοποιούς, έμαθε πολλά πράγματα. Προσωπικά θυμάμαι πάντα καθόμουν στις κουίντες του θεάτρου και έτσι έμαθα την δουλειά. Πάντα καθόμουν πίσω από τη σκηνή για να ανακαλύπτω συνεχώς νέα πράγματα.


Νιώσατε ποτέ στην πορεία σας στο χώρο ότι κάποια στιγμή χάνετε τον έλεγχο και ότι νιώθετε μια παραπάνω έπαρση γι’ αυτό που κάνετε;

Δεν ένιωσα ποτέ κάτι τέτοιο. Όταν ένα παιδί βγει ξαφνικά από την αφάνεια, μπορεί να νιώσει κάτι τέτοιο και είναι δύσκολο να το διαχειριστεί. Στην αρχή όλοι μας κοιτάγαμε με θαυμασμό το όνομα μας στις εφημερίδες και στα μέσα αλλά ποτέ μας δεν ξεφύγαμε από αυτό που κάναμε καθώς ήμασταν ισορροπημένοι μέσα μας και δεν είχαμε τη τηλεόραση στο κέντρο των εξελίξεων αλλά το θέατρο.

Στο θέατρο αν δεν άξιζες γι’ αυτό που κάνεις, δεν προχωρούσες εύκολα καθώς κανένας δεν σου έδινε την επόμενη ευκαιρία. Ως γενιά ήμασταν αρκετά σεμνοί και διαθέταμε μια άλλη είδους λογική σε σχέση με τα σημερινά παιδιά που μπορεί να είναι λίγο επηρμένα. Μπορεί να νιώθουν μια είδους έπαρση αλλά κάποια στιγμή θα προσγειωθούν στην πραγματικότητα. Η αναγνωρισιμότητα δεν έχει να κάνει με την ύπαρξη ενός καλλιτέχνη καθώς δεν σημαίνει τίποτα αν είσαι απλά γνωστός για κάτι.

Κλείνοντας την πόρτα της σχολής αλλά και του καμαρινιού, τι σας αρέσει να κάνετε στον ελεύθερο σας χρόνο;

Moυ αρέσει πολύ να κάνω μπάνια στη θάλασσα, να διαβάζω, να ακούω μουσική και να βλέπω θέατρο.

Η κόρη σας Κοραλία Τσόγκα είναι από τα λαμπρά παραδείγματα των νέων ηθοποιών που βρίσκονται διαρκώς σε αξιόλογες παραγωγές και βήμα- βήμα καταφέρνουν να εξελίσσονται μέσα από αυτό που κάνουν. Είχατε ποτέ την ανησυχία ότι μπορεί κάποιοι να συγκρίνουν το όνομα της με το δικό σας;

Φυσικά και την είχα και θα είχα ακόμα μεγαλύτερη ανησυχία αν η κόρη μου δεν είχε κάποιο ταλέντο και συγκρίνονταν με εμάς που είμαστε ηθοποιοί. Στην αρχή μπορεί να με φόβιζε λίγο το γεγονός ότι θα βρίσκεται κάτω από τη σκιά μας αλλά σιγά- σιγά άνοιξε τα φτερά της, δοκιμάστηκε σε πολλά και διαφορετικά πράγματα και βρήκε τον δρόμο της. Πρόκειται για ένα εξαιρετικό παιδί το οποίο αγαπήθηκε πάρα πολύ από το χώρο.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

Toν χειμώνα θα ανεβάσουμε τη παράσταση “Η μέση διάρκεια ζωής των πλυντηρίων” για την οποία βρισκόμαστε σε ρυθμούς προετοιμασιών. Επίσης θα ανεβάσουμε μια ακόμη παραγωγή με τίτλο ” Το δάσος του Αισώπου” στην Παιδική σκηνή του Θεάτρου σε σκηνοθεσία της Κοραλίας Τσόγκα. Πρόκειται για ένα πολύ πρωτότυπο και διαδραστικό έργο το οποίο εμπεριέχει αρκετή μουσική και το οποίο θα είναι ανοιχτό και για τα σχολεία.

Δίνουμε μεγάλη σημασία στο λόγο και στην επικοινωνία μας με το παιδί. Το κάθε παιδικό θέατρο έχει το χώρο του και τη θέση του και δεν σημαίνει ότι μόνο οι μεγάλες παραγωγές έχουν υψηλή θέση στα πράγματα. Όλοι μας παλεύουμε με εντιμότητα για το παιδί. Το παιδικό θέατρο είναι παραγκωνισμένο από την Πολιτεία και από την κριτική καθώς δεν υπάρχει κριτικός παιδικών έργων με τους ηθοποιούς που παίζουν σε αυτές τις παραγωγές να νιώθουν λίγο υποβαθμισμένοι. Το παιδικό θέατρο για τον ηθοποιό είναι μεγάλη σχολή διότι ο πιο πολύτιμος και σκληρός θεατής είναι το παιδί. Όταν πετύχεις στο παιδικό θέατρο, τότε έχεις καταφέρει πολλά σε αυτό που κάνεις διότι μην ξεχνάμε ότι τα παιδιά είναι οι αιμοδότες των μελλοντικών μας παραστάσεων.

Author: ΠΑΝΟΣ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *