Wed. Oct 27th, 2021
Rate this post

Ένας ηθοποιός που έχει δώσει το στίγμα του στις θεατρικές αλλά και τηλεοπτικές δουλειές που έχει βρεθεί και ο οποίος κουβαλάει ακόμα και σήμερα την αγάπη και την ειλικρίνεια για αυτό που καλεί να κάνει κάθε φορά.

google.com, pub-6873176564829315, DIRECT, f08c47fec0942fa0

O Φίλιππος Σοφιανός με αφορμή την μεγάλη πρεμιέρα της παράστασης “Το Τάβλι” στο Faust, μίλησε αποκλειστικά στον Πάνο Σταματόπουλο και στο Checkinart!

Κ. Σοφιανέ καλώς ορίσατε στο Checkinart! Mια ολοκαίνουργια θεατρική σεζόν ξεκινάει αυτές τις μέρες με την παράσταση “Το Τάβλι” να κάνει πρεμιέρα στο Faust! Τι να περιμένει ο κόσμος από εσάς και ποια είναι τα δικά σας συναισθήματα;

Ο κόσμος αυτό που έχει να περιμένει από εμένα και τον Πέρη Μηχαηλίδη είναι ένα καλό θέατρο! Το Τάβλι ανήκει στα κλασσικά έργα, έχει παιχτεί αρκετές φορές στο κοινό αλλά η μοίρα των κλασσικών έργων είναι ακριβώς αυτή, να διαβάζονται κάθε φορά σε κάθε εποχή με έναν διαφορετικό τρόπο. O τρόπος ο δικός μου και του Πέρη Μιχαηλίδη ο οποίος είναι από τους πιο παλιούς μου φίλους και συνεργάτης μου, είναι αυτός ο οποίος δεν εμπεριέχει τις μοντερνιές και τους διάφορους σκηνοθετισμούς καθώς είμαστε πιο κοντά στη κλασσική προσέγγιση των πραγμάτων. Αυτό που ορίζει την σχέση μου με τον Πέρη και με το θέατρο γενικότερα είναι ότι έχω ξεμπερδέψει μέσα μου με τον διαχωρισμού καλού-κακού. Δεν μπορώ να πω για κάτι αν είναι καλό ή κακό, μπορώ να πω όμως αν είναι θεατρικά νόμιμο ή όχι. Το αναμενόμενο είναι η θεατρική νομιμότητα, κάτι που σπανίζει στις μέρες που διανύουμε.

Θεωρείτε ότι σε μια Αθήνα 1000-1500 σκηνών, ο κόσμος μπορεί και ξεχωρίζει τις καλές δουλειές ποιοτικά/καλλιτεχνικά ή απλά προτιμάει να βγει έξω και να διασκεδάσει;

Η πληθώρα των σκηνών και οι πολλές επιλογές που έχει κανείς σήμερα για την έξοδο του με ένα προσιτό εισιτήριο των 10 ευρώ που είναι απίθανα νούμερα για κάποιες άλλες εποχές, είναι καλή αλλά σίγουρα εμπεριέχει και πολλούς κινδύνους. Μπορείς άνετα να πέσεις σε μια λούμπα ή μια κακοτοπιά αλλά και σε κάτι που μπορεί να είναι αρκετά φάλτσο. Το διαδίκτυο κάνει μια σημαντική δουλειά και υπάρχει πλέον ένα σημαντικό κομμάτι του κοινού το οποίο ενημερώνεται διαδικτυακά καθώς τα κανάλια της επικοινωνίας είναι μέσα από κει και όσοι κάνουν την χρήση αυτών των μέσων, έχουν την πληροφορία. Νομίζω ότι το παρελθόν μου αλλά και του Πέρη μπορεί να δώσει το έναυσμα στο κόσμο για να ξεκινήσει και να έρθει στο Faust.

Είστε από τους ηθοποιούς που δεν διαθέτουν κάποιο λογαριασμό στα social media. Πιστεύετε ότι σήμερα ο κόσμος του ίντερνετ είναι ένα χρήσιμο εργαλείο προώθησης της δουλειάς σας;

Εγώ είμαι πολέμιος του Facebook. Tο ίντερνετ είναι για αυτούς που το δουλεύουνε και που ξέρουν να το χειρίζονται καταλλήλως. Δεν είμαι υπέρ των προσωπικών λογαριασμών και της δημοσιοποίησης του ιδιωτικού βίου, ούτε της γραπτής/ εικονικής επικοινωνίας. Προτιμώ να επικοινωνώ με τους ανθρώπους πρόσωπο με πρόσωπο και όχι μέσω ενός κομπιούτερ και γιαυτό τον λόγο δεν έχω κανέναν λογαριασμό στην κατοχή μου και δεν ξέρω αυτή την επικοινωνία. Αυτό το κομμάτι συνήθως το αναλαμβάνουν οι άνθρωποι της παραγωγής μιας δουλειάς στην οποία βρίσκομαι, αν ήταν δική μου η παραγωγή, μπορεί να έμπαινα και εγώ σε μια τέτοιου είδους διαδικασία ή να το ανέθετα σε κάποιο αρμόδιο. Θεωρώ το facebook μεγάλο χάσιμο χρόνου και επειδή ο χρόνος είναι πολύ σημαντικό μέγεθος για την ζωή μας πια, από το να κάτσεις και να χαζέψεις ένα 20λέπτο, θα ήταν πολύ πιο ωφέλιμο το να διαβάσεις ένα βιβλίο.

Έχετε περάσει από τον χώρο της τηλεόρασης με αγαπημένες και αξιόλογες παραγωγές που μέχρι και σήμερα ο κόσμος τις παρακολουθεί μέσω του διαδικτύου αλλά και των επαναλήψεων με αμείωτο ενδιαφέρον. Πώς αντιδράτε αν πέσετε πάνω σε παλαιότερες σας δουλειές; Υπάρχει μια νοσταλγία για το παρελθόν;

Οι παλαιότερες δουλειές σηματοδοτούν εποχές, είναι σαν κάποια πράγματα που θες να ξεχάσεις και δεν μπορείς και κάποια άλλα που θες να θυμάσαι και παραμένουν εκεί. Η λειτουργία τους είναι ένα δίκοπο μαχαίρι γιατί δουλεύουν και προς την θετική μεριά αλλά και προς την αρνητική. Nοσταλγία δεν υπάρχει σήμερα  καθώς ο ενεστώτας που ζούμε είναι τόσο σκληρός που τα περιθώρια για νοσταλγία είναι ελάχιστα, η σκληρότητα της εποχής δεν σου αφήνει περιθώριο για να νοσταλγήσεις. Θα πρέπει να έχεις έναν οδηγό, να κοιτάς μπροστά και το πίσω ευτυχώς εξακολουθεί να χτίζεται.

Πώς κρίνετε το σημερινό τηλεοπτικό πεδίο στο οποίο δίνεται μια έμφαση στο κομμάτι της μυθοπλασίας έπειτα από αρκετό καιρό, με καταξιωμένους συντελεστές να επιστρέφουν ξανά στην οθόνη;

Η τηλεόραση αναγκαστικά θα στρεφόταν στην μυθοπλασία, δεν υπήρχε περίπτωση να μην γυρίσει σε αυτό. Αν πάρουμε για παράδειγμα το Mega, το οποίο έζησε και εξακολουθεί και ζει ακόμα με  όλη την βιβλιοθήκη του και τις επαναλήψεις του, μιλάμε για ένα κανάλι “φάντασμα” το οποίο εκπέμπει από κάπου με κάποιες σειρές που διεκδικούν ένα μεγάλο μερίδιο της τηλεθέασης. Υπάρχει το “ξεζούμισμα” και δημιουργείται αυτόματα και μοιραία η ανάγκη για κάτι καινούργιο διότι τελείωσαν οι φθηνές παραγωγές αλλά και τα όποια ριάλιτι. Ότι και να γίνει, δεν υποκαθίσταται η μυθοπλασία γιατί η αφήγηση μιας ιστορίας είναι μια πανάρχαια ανάγκη. Το να ακούσουμε ένα παραμύθι ή να δούμε μια ιστορία στο σινεμά ή στην μικρή οθόνη, είναι μια μορφή ψυχαγωγίας η οποία δεν ξεπερνιέται πολύ εύκολα. Βλέποντας την περίπτωση του ΝetFlix, παρατηρούμε ότι όλη η Αμερική έχει στραφεί στην παραγωγή τηλεοπτικών σειρών με πάρα πολύ υψηλές προδιαγραφές σαν να γυρίζουμε μια ταινία. Νομίζω ότι η τηλεόραση αλλά και ο κλάδος των ηθοποιών πέρασε ένα δύσκολο διάστημα γιατί η τηλεόραση έπαψε να είναι τροφοδότης λογαριασμού του ηθοποιού όπως ήταν αλλά βλέπω ότι τώρα αρχίζει και ανατέλλει κάτι από την αρχή. Ξέρω ότι για την επόμενη χρονιά ετοιμάζονται πολύ μεγάλες παραγωγές οι οποίες εύχομαι και το ελπίζω, να βρουν και την θέση τους στην διεθνή αγορά.

Όλα αυτά τα χρόνια συνεργάζεστε και με νέα άτομα στον χώρο της υποκριτικής. Πώς βλέπετε την νέα γενιά των ηθοποιών;

Προσωπικά διδάσκω σε δραματικές σχολές τα τελευταία  20 χρόνια. Θεωρώ ότι τα σημερινά παιδιά είναι λίγο κακοσυστημένα με το θέατρο, με ένα πολύ απογοητευτικά υψηλό ποσοστό να νομίζει ότι ηθοποιός είναι αυτό που βλέπει στην τηλεόραση. Έτσι δημιουργείται μια παρεξήγηση καθώς ούτε φαντάζονται πόσο διάβασμα και πόσο καλλιέργεια θέλει ένας ηθοποιός για να φτάσει στο σημείο να είναι υπαρκτός να είναι πάνω στην σκηνή και η προσωπικότητα του να εκπέμπει κάτι και να μπορεί να αρθρώνει μια κουβέντα. Η τηλεόραση είναι μια διεκπεραίωση, όποιος λέει τα λόγια και δεν χάνει τον ρυθμό του, είναι καλός. Στο θέατρο όμως το να διαχειριστείς μια φράση ή έναν λόγο ο οποίος δεν μπορεί να είναι αδιάφορος αλλά πρέπει να συγκινήσει το κοινό που είναι από κάτω, θέλει μια καλλιέργεια, ένα εύρος και μια αφοσίωση που ούτε την υποψιάζονται οι νέοι που σε πολύ μεγάλα νούμερα έρχονται πια να σπουδάσουν θέατρο. Οι υποψήφιοι των δραματικών σχολών είναι ένα θεόρατο νούμερο και κάπως δυσανάλογο σε σχέση με το πώς θα βγουν στην αγορά. Ωστόσο επειδή είναι καλλιτεχνικό επάγγελμα και εκεί τα πράγματα δεν έχουν καμία αποδεικτική διαδικασία, σε αυτό το χωράφι δεν ξέρει κανείς τι μπορεί να συμβεί ύστερα από μια εκπαίδευση 3 χρόνων.

Φέτος έγινε κάτι πολύ σημαντικό που καταργήθηκαν οι εισαγωγικές εξετάσεις στις δραματικές σχολές. Αυτό για μένα είναι από τα καλύτερα πράγματα που έχουν κάνει σε αυτή την υπόθεση. Μέχρι σήμερα ένας νέος που έμπαινε σε μια σχολή, έπρεπε να αποδείξει ότι θέλει να γίνει χειρουργός, κάνοντας μια εγχείρηση, κάτι που δεν μπορεί να γίνει αν δεν έχει διδαχθεί για αυτό. Πολλά άτομα γινόντουσαν βορράς σε διάφορους επιτήδειους οι οποίοι προετοίμαζαν τους υποψήφιους για να δώσουν εξετάσεις και αυτή η προετοιμασία τους στρέβλωνε και τους κακοσύστηνε με το θέατρο, λειτουργώντας σαν ένα παπαγαλάκι που έκανε συγκεκριμένα πράγματα όπως του τα είχε διδάξει ο προπονητής του. Όλο αυτό ήταν μια μεγάλη ανοησία γιατί αυτό μετά δεν ξεριζώνεται εύκολα από την νοοτροπία του καθενός. Υποτίθεται ότι υπάρχει ένα σώμα, ένας ψυχισμός και μια μορφή την οποία βλέπεις και κρίνεις εν δυνάμει αν αυτός ο άνθρωπος μπορεί να ανέβει πάνω στη σκηνή. Αυτό  θα το ανακαλύψει μετά από εκπαίδευση, δεν μπορώ να δω εγώ έναν 18χρονο και να του πω ότι “κάνεις για ηθοποιός”. Ας κάτσει να μελετήσει 3 χρόνια και μετά θα μπορώ να του πω, τότε να γίνουν εξετάσεις στο υπουργείο, να γίνουν αυστηρές και να μην δίνονται έτσι τα πτυχία.

Πώς διαχειρίζεστε την γενικότερη παραπληροφόρηση που επικρατεί γύρω μας μέσω των διάφορων σχολίων και το γεγονός ότι την μια μέρα μπορεί να εξυψώσουν ένα άτομο και την επόμενη να το κατεβάσουν δια μαγείας;  Εσείς βάζετε κάποιο στο όριο τι μπορεί να γραφτεί;

Αυτό το φαινόμενο είναι ανεξέλεγκτο και δεν μπορεί κανένας να το ελέγξει. Ο καθένας πια μπορεί να γράψει ότι θέλει, είναι κρίμα και άδικο να αφήνεται κανείς στην διάθεση αυτών των ρευμάτων ή να δημιουργεί προκαταλήψεις από ανεξέλεγκτους διαύλους. Δυστυχώς έχουν εκλείψει τα επιχειρήματα, κυκλοφορεί ένας δημόσιος λόγος πια αλλά και στην πολιτική ο οποίος στερείται επιχειρημάτων. Δεν υπάρχει τεκμηρίωση παρά μόνο μια αυθαιρεσία. Η λογική του “copy-paste” είναι μια μεγάλη μάστιγα αλλά και το  δείγμα της τεμπελιάς, της ευκολίας και της προχειρότητας των ανθρώπων που έχουν το θράσος να αναδημοσιεύσουν μια είδηση που μπορεί να μην στέκει. Υπάρχει μια περιρρέουσα κατάσταση, μια θολούρα που μέσα σε αυτή, υπάρχει και ένα μεγάλο ποσοστό ευθύνης για την στροφή που γυρνάνε οι άνθρωποι την πλάτη στη τέχνη ή στο θέατρο.

Δεν βάζω κανένα όριο. Θεωρώ ότι η αυθαιρεσία είναι κεκτημένο πια της κοινωνίας και ότι οι αυθαίρετοι δεν ζουν ανάμεσα μας αλλά εμείς ζούμε ανάμεσα τους. Έχει γεμίσει  ο τόπος αυθαίρετους ανθρώπους οι οποίοι κάνουν την μια αυθαιρεσία την μία μετά την άλλη σε όλα τα επίπεδα. Το μόνο πράγμα που μπορείς να κάνεις, είναι να κοιτάξεις το στερνό σου κύκλο των ανθρώπων να διευρύνεται και να ανοίγει με ανθρώπους σημαντικούς και με τους οποίους αξίζει κανείς και να τους ακούει και να τους μιλάει.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

Δεν είμαι σε θέση να κάνω σχέδια δυστυχώς. Στα άμεσα μου σχέδια είναι το να διδάξω , κάτι το οποίο κάνω κάθε χρόνο και αναλόγως με το πώς θα διαμορφωθούν οι συνθήκες της θεατρικής πραγματικότητας, ευελπιστώ να βρεθεί μια ρωγμή σε αυτό το σύστημα και διεισδύσουμε. Μπορεί να μιλάμε για ένα αρκετά περιχαρακωμένο σύστημα ωστόσο έχει και κάποιες ρωγμές όπως τον χώρο του Faust, ο οποίος είναι μια ρωγμή για εμάς. Οι υπεύθυνοι του Faust μας παραχώρησαν τη σκηνή για να πραγματοποιήσουμε αυτή την παράσταση και αυτό είναι πολύ σημαντικό, το να βρεις έναν χώρο γιατί αν πάμε να τα δημιουργήσουμε όλα από το μηδέν, είναι μια ολόκληρη ιστορία.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ