28/07/2021

CheckinArt

art & culture magazine

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΟΥΤΣΟΥΡΗΣ:”ΟΙ ΡΟΛΟΙ ΘΑ ΕΡΘΟΥΝ ΚΑΙ ΘΑ ΦΥΓΟΥΝ. ΟΙ ΚΑΛΕΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΟΜΩΣ ΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ”

Ο Μιχάλης Κουτσούρης ανήκει στη νέα γενιά των ηθοποιών που δεν σταματάνε στιγμή να κυνηγάνε το όνειρο τους και να προσπαθούν στον καλλιτεχνικό χώρο, δίνοντας πάντα το καλύτερο των δυνατοτήτων τους.

google.com, pub-6873176564829315, DIRECT, f08c47fec0942fa0

Ο ταλαντούχος και ανερχόμενος ηθοποιός με αφορμή την  πρεμιέρα της παράστασης “Το οβάλ πρόσωπο” του Γιώργου Φραγκούλη, στο Θέατρο Παραμυθίας, μίλησε αποκλειστικά στον Πάνο Σταματόπουλο και στο Checkinart, για πολλά και ενδιαφέροντα θέματα!

Μιχάλη καλώς όρισες στο Checkinart! Τι ετοιμάζεις για την φετινή σεζόν?

Πανό, καλώς σε βρήκα και σ’ ευχαριστώ για την πρόσκληση. Φέτος, συνεχίζω τα πρώτα μου επαγγελματικά βήματα με μια δουλειά που με κάνει ιδιαίτερα χαρούμενο και περήφανο. Συμμετέχω στην παράσταση «Το οβάλ πρόσωπο» του Γιώργου Φραγκούλη, σε σκηνοθεσία της Βίβιαν Ιωάννου. Το έργο είναι εξαιρετικό, ένα μεταφυσικό αστυνομικό θρίλερ που χρησιμοποιεί σε πρώτο επίπεδο το υπερφυσικό στοιχείο και το αστυνομικό μυστήριο για να πραγματευτεί μερικά από τα μεγάλα ερωτήματα: την υφή της πραγματικότητας, τον χρόνο, τη φύση της λογικής μα και της παράνοιας, το «άλλον της λογικής» που απασχόλησε τους μεταμοντέρνους, μα και τον έρωτα, το μίσος, τη φιλία.
Ο πρωταγωνιστής ταλαντεύεται ακατάπαυστα ανάμεσα σε δύο κόσμους. Θα έρθει σε επαφή με το υπερφυσικό και θα καταλήξει να ζωγραφίσει 10 πίνακες που κρύβουν το κλειδί ενός θαμμένου μυστηρίου. Το φανταστικό και το πραγματικό μπερδεύονται συνέχεια, μέχρι που στο τέλος ενώνονται σε μια απροσδόκητη ανατροπή. Πιστεύω ότι οι θεατές θα φύγουν ικανοποιημένοι. Η πλοκή κρατάει το ενδιαφέρον μέχρι τέλους, ενώ το κείμενο προσφέρεται για πολλαπλές αναγνώσεις. Δεν εκφυλίζεται όμως στην πανσημία, είναι πολύσημο για όποιον θέλει να προβληματιστεί εκτός από το να διασκεδάσει. Νομίζω ότι όλοι θα βρουν κάτι που τους ενδιαφέρει στην παράσταση, από το σασπένς μέχρι την αισθητική απόλαυση και τον προβληματισμό.  Για μένα βέβαια, το έργο αποτελεί πολλά παραπάνω μια και ως ηθοποιός και βοηθός σκηνοθέτη βρέθηκα αντιμέτωπος με μια διπλή πρόκληση. Η συνεργασία με τους αξιόλογους συναδέλφους ήταν κάτι παραπάνω από άψογη. Διασκεδάσαμε εξαιρετικά στις πρόβες και έμαθα πολλά μέσα από την αλληλεπίδραση μαζί τους.

Είσαι από τα νέα άτομα στο χώρο που δυστυχώς έπεσαν σε μια περίεργη περίοδο της χώρας οικονομικά και κοινωνικά. Πως βιώνεις την ανασφάλεια του επαγγέλματος την σημερινή εποχή?

Κοίτα, ναι είμαι αισιόδοξος, θέλω να φαντάζομαι πάντα το ποτήρι να ξεχειλίζει ακόμη και αν έχει μόλις πέσει η πρώτη σταγόνα που τελικά θα το γεμίσει. Η αβεβαιότητα στο επάγγελμά μας δεν είναι κάτι καινούργιο, αν και πρωτόπειρος γνωρίζω ότι κάθε σεζόν που έψαχνες νέα δουλειά, δεν ήξερες ποτέ αν θα πάει καλά αυτό που ετοίμαζες παρά την προσπάθεια και την ενέργεια που είχες επενδύσει, ενώ η αμοιβή δεν υπήρξε ποτέ αντίστοιχη του χρόνου και του κόπου σου, κι ύστερα πρεμιέρα, φώτα, κλείσιμο αυλαίας και η προσμονή για την επόμενη δουλειά. Η βίωση και η επιβίωση είναι εκ των πραγμάτων δυσλειτουργικό ζευγάρι, τους ακούει όλη η γειτονιά όταν καβγαδίζουν κι η φτώχεια φέρνει πάντα γκρίνια… [γελάει]. Ναι, η ανασφάλεια για τη δουλειά μα και η μαγεία της πάντα υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν, και ναι τα πράγματα έχουν δυσκολέψει. Όσον αφορά, όμως, στην κρίση πιστεύω ότι απελευθέρωσε κρυμμένες δυνάμεις. Ανέδειξε μικρά θέατρα, ανέδειξε νέους καλλιτέχνες, ξύπνησε πραγματικό μεράκι και αγάπη για τη δουλειά. Άλλωστε, είτε μου αρέσει είτε όχι, ζούμε σε μια κοινωνία που δοκιμάστηκε και συνεχίζει να δοκιμάζεται σκληρά. Η απλή επιβίωση αποτελεί το μεγάλο διακύβευμα της πλειονότητας.
Το θέατρο μοιάζει με πολυτέλεια για τους λίγους, όμως δεν είναι έτσι. Η τέχνη στις περιόδους κρίσεων πάντοτε λειτούργησε θετικά — και ιδιαίτερα στον τόπο μας. Σήκωσε τον κόσμο λίγο πιο ψηλά, τον έκανε να σκεφτεί, άλλοτε κάπως να ξεφύγει κι άλλοτε ν’ αφυπνιστεί, να καταλάβει την ανθρώπινη συνθήκη, να εξεγερθεί ή ν’ αντιδράσει και όχι να περιπέσει στην απάθεια και στην αποχαυνωτική δραπέτευση από τη σκληρή πραγματικότητα. Η κρίση είναι σαν το σφυρί του σιδερά, σφυρηλατεί τους ανθρώπους, μα και την τέχνη. Πάντα έτσι όμως δεν συμβαίνει; Περάσαμε ένα fin de siècle που σάρωσε τα πάντα. Αλλά η τέχνη έχει πάντα δύσκολη γέννα. Όπως διάβασα στη συνέντευξη ενός αγαπημένου ποιητή, «είναι ένας λοξός δρόμος». Δεν είμαι ούτε ανόητος ούτε απαλλαγμένος από τα προβλήματα που πλήττουν όλους μας. Βλέπω γύρω μου τι συμβαίνει και γνωρίζω και ο ίδιος πολύ καλά τι πάει να πει δυσκολία και αγώνας για επιβίωση. Νομίζεις ότι για μένα είναι εύκολο; [γελάει]
Τι είναι αυτό που σε γοητεύει σε αυτό που κάνεις και τι είναι αυτό που σε απωθεί ακόμα και σήμερα?
Δύσκολη ερώτηση. Πολλά είναι αυτά που με γοητεύουν, αλλά και πολλά αυτά που με απωθούν. Αναγκαστικά θα περιοριστώ μόνο σε όσα μου έρχονται πρώτα στο νου. Κατ’ αρχάς, με γοητεύει το Θέατρο καθεαυτό: τα κείμενα, οι συγγραφείς, οι σκηνοθέτες, οι συνεργάτες, τα φώτα, και —μη γελάσεις— ακόμη κι αυτή η μυρωδιά του σανιδιού. Δεν θα πω ψέματα, μου αρέσει κι η προβολή, αν και μπορεί να μετουσιωθεί σε κάτι πιο ευγενικό από έναν απλό ναρκισσισμό: στην ανάγκη να εκφράσω και να μοιραστώ όσα παλεύουν να βγουν από μέσα μου. Με το θέατρο είμαι σαν τον τοξικομανή. “Σνίφαρω” μέχρι και το τελευταίο μόριο του θεατρικού αέρα. Η ίδια η τέχνη με ζαλίζει, με μεθά και με παρηγορεί ακόμη κι όταν γύρω καταρρέουν όλα. Έχει πάντα κάτι να διδάξει και για μένα και για τους άλλους και για την conditio humana, την ανθρώπινη συνθήκη της ύπαρξης που ανέφερα και νωρίτερα. Στο θέατρο άλλωστε συναντιέται το λογικό και το ά-λογο, ενώνονται πάνω στο είδωλο του καθρέφτη. Και το θέατρο είναι ακριβώς αυτό: η επιφάνεια ενός ανελέητου καθρέφτη όπου η πραγματικότητα, μα και το αντίστροφό της, συναντιούνται. Είναι όμως ένας πονηρός καθρέφτης, το δεξί χέρι παραμένει δεξί και στο κορμί και στο καθρέφτισμά του. Αποτελεί πραγματική άσκηση τόσο στην κριτική σκέψη, όσο και στην καταβύθιση στο παράλογο και αμετακένωτο κομμάτι του εαυτού μας, αυτού του ζώου που δεν έχει γλώσσα για να μιλήσει, παρά μόνο ένστικτα και ορμές που το ωθούν στην πράξη, συχνά στην παράλογη πράξη.
Ευτυχώς δεν έζησα την εποχή που απλώς ανέβαιναν παραστάσεις για να ανέβουν. Αυτό θα με απωθούσε πολύ. Υπάρχουν βέβαια και πράγματα που με απωθούν και στην τωρινή κατάσταση. Η απαξίωση που συχνά κολλάει σαν ρετσινιά στο επάγγελμα μου, αυτό το «κάνει το ψώνιο του», μα και η πλήρης πλέον εξάρτηση από τα κοινωνικά δίκτυα, το υποβολιμαίο μάρκετιν, και το διαδίκτυο (μην το πάρεις ως προσωπική μομφή γιατί δεν πάει σε σένα, αλλά σε όλους μας), που έχει γίνει δίκοπο μαχαίρι. Το διαδίκτυο είναι απαραίτητο, μα μπορεί να γίνει και επικίνδυνο. Μπορεί να ισοπεδώσει τα πάντα και να προβάλει το καλύτερο δίπλα στο χειρότερο, το ουσιαστικό δίπλα στο επουσιώδες, το πραγματικό δίπλα στο απόλυτο ψέμα. Είναι τόσο εύκολο να πέσω βαθύτερα στην παγίδα του ίδιου μου του ναρκισσισμού μέσα από το διαδίκτυο. Ο ναρκισσισμός άλλωστε είναι πάντα κομμάτι της προσωπικότητας του καλλιτέχνη, είτε το παραδέχεται είτε όχι.
Η τεχνολογία και τα social media είναι ένας τρόπος προώθησης της δουλειάς σου? Πόσο επικίνδυνα μπορεί να γίνουν αν τα χρησιμοποιήσεις αλόγιστα?
Χαχαχα… θες λοιπόν να σου απαντήσω για τον ναρκισσισμό που μόλις ανέφερα, να δεις τον βασιλιά γυμνό. Δύσκολο να πετάξω από πάνω μου τα ράκη του ψεύτικου εαυτού, αλλά θα το δοκιμάσω. Από τη μία η τεχνολογία σού δίνει εν γένει την ευκαιρία να δείξεις ποιος είσαι, τι κάνεις ή τι μπορείς να κάνεις, να προβάλει τη δουλειά σου, που αλλιώς κινδυνεύει να περάσει τελείως απαρατήρητη, μα από την άλλη μπορεί εύκολα να σε βυθίσει κι άλλο στην παγίδα του ναρκισσισμού που ούτως ή άλλως σε συνοδεύει και σε χαρακτηρίζει πάντα, ακόμη κι όταν δεν θες ή δεν μπορείς να το δεις. Είναι πολύ εύκολο να χάσεις τον εαυτό σου μέσα στη ματιά που αποζητάς από τους άλλους, στην περσόνα που φτιάχνεις πίσω από μια ψηφιακή οθόνη. Εκεί μπορείς να φαίνεσαι ατρόμητος, χωρίς ίχνος ανασφάλειας, δυναμικός, μονίμως ευτυχισμένος και επιτυχημένος, γοητευτικός, ανίκητος, μπορείς με λίγα λόγια να χειραγωγείς τους άλλους, μα και να χάνεις τον πραγματικό εαυτό.
Ναι, τα social media είναι αναγκαία αλλά και απατηλά. Ξέρεις πόσες φορές έτυχε να ανακαλύψω, τελείως κατά λάθος, εκπληκτικές παραστάσεις και εκπληκτικούς συναδέλφους που υπηρετούν την τέχνη τους σιωπηλά και με ταπεινότητα, μόνο και μόνο επειδή δεν έχουν πρόσβαση στο παιχνίδι του networking. Επειδή κανείς δεν τους το έμαθε ή επειδή δεν θέλουν να το μάθουν; Έτσι λειτουργεί πλέον το πράγμα, θα μου πεις, και πρέπει κανείς να προσαρμόζεται στην εποχή του — σήμερα είναι τα διαδικτυακά μέσα, παλιότερα ήταν κάτι άλλο. Ναι, αυτή είναι η αλήθεια, μα η κατάσταση θυμίζει πλέον λίγο και τη διαφορά ανάμεσα σε όσα προέβλεπε ο Όργουελ και σε όσα φοβόταν ο Άλντους Χάξλεϊ.
Ο πρώτος όταν έγραφε το 1984 προειδοποιούσε ότι η πραγματική πληροφορία θα γινόταν το πλέον αποτελεσματικό εργαλείο αναπαραγωγής της εξουσίας στα χέρια μιας απολυταρχίας, η οποία θα μπορούσε να ελέγξει την «αλήθεια» επιλέγοντας αυστηρά τις πληροφορίες —πραγματικές ή επινοημένες—, που θα έφταναν σ’ εμάς, στους δέκτες, για όσα πραγματικά ή ψεύτικα συνέβαιναν. Ο δεύτερος, στον Θαυμαστό καινούργιο κόσμο εστίασε στην πιθανότητα ότι η ανθρωπότητα θα κατακλυζόταν από τόση πληροφορία, ώσπου στο τέλος τα όρια ανάμεσα στο επουσιώδες και το ουσιώδες, το πραγματικό και το ψεύτικο θα έχαναν τελείως τη σημασία τους, θα πνίγονταν μέσα σ’ έναν τέτοιο ορυμαγδό από πληροφορίες ώστε να καθίσταται αδύνατο στον δέκτη, στην κοινωνία δηλαδή των ανθρώπων, να αναγνωρίσει ακόμη και την παραμικρή αλήθεια σ’ αυτό το συνονθύλευμα για να εξασκήσει την κριτική του σκέψη και να μην αποχαυνωθεί. Με απωθεί πολύ περισσότερο το δεύτερο από το πρώτο και νομίζω ότι αυτή τη στιγμή το θέατρο, και όχι μόνο, διατρέχουν αυτόν ακριβώς τον κίνδυνο στην εποχή της υπερπληροφόρησης. Δεν θα πω όμως το ψέμα ότι δεν τα χρησιμοποιώ. Θα ήμουν ψεύτης και υποκριτής αν έλεγα το αντίθετο. Ιδού λοιπόν. Έχω κι εγώ τις εσωτερικές μου αντινομίες.
Πως θα ήθελες να δεις τον εαυτό σου καλλιτεχνικά τα επόμενα χρόνια? Έχεις κάποιο όνειρο η κάποιο ρόλο που θες πολύ να παίξεις?
Νιώθω πολύ νέος ακόμη στον χώρο για να μιλήσω σοβαρά για τους ρόλους που θέλω να παίξω. Ανακαλύπτω συνέχεια νέα και ενδιαφέροντα έργα και ρόλους. Κατ’ αρχάς θέλω να βελτιώσω την τέχνη μου, να γνωρίσω κι άλλα κείμενα, πολλά κείμενα, ακόμη κι ως απλός αναγνώστης. Επομένως θα σου ζητήσω να μου ευχηθείς να παίξω απλώς καλά τους ρόλους που θα υποδυθώ και να έχω συνεργασίες που θα είναι καλές, όχι μόνο καλλιτεχνικά, μα κι ανθρώπινα. Για την ώρα αυτό θέλω και εύχομαι στον εαυτό μου. Οι ρόλοι θα έρθουν και θα φύγουν. Οι καλές συνεργασίες και οι άνθρωποι, όμως, μένουν και στη ζωή και στο θέατρο.

 

INFO !

O Mιχάλης Κουτσουρής πρωταγωνιστεί στην παράσταση “Το Οβάλ Πρόσωπο” το οποίο κάνει πρεμιέρα σήμερα στο θέατρο Παραμυθίας στις 21.00 και το οποίο θα παίζει κάθε Πέμπτη στις 21.00.

Το Οβάλ Πρόσωπο», του Γιώργου ΦΡΑΓΚΟΥΛΗ Σε σκηνοθεσία Βίβιαν ΙΩΑΝΝΟΥ Προγραμματισμένη Πρεμιέρα: 15 Νοεμβρίου 2018, Θέατρο ΠΑΡΑΜΥΘÍΑΣ – Αλμπέρτα Τσοπανάκη, Παραμυθιάς 27 & Μυκάλης (πλησίον μετρό Κεραμεικού)

Παραστάσεις: κάθε Πέμπτη στις 21.00 Κράτηση θέσεων: 210-345 7904 Τιμές εισιτηρίων: 10 ευρώ (κανονικό), 8 ευρώ (ομαδικό εισιτήριο από 5 άτομα και πάνω), 5 ευρώ ( Ατέλειες, φοιτητές, άνεργοι ΟΑΕΔ, ΑΜΕΑ)

Παίζουν οι ηθοποιοί: Βίβιαν ΙΩΑΝΝΟΥ Γιάννης ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΑΚΗΣ Γιάννης ΛΕΒΕΝΤΗΣ Κατερίνα ΣΙΓΑΛΑ Μιχάλης ΚΟΥΤΣΟΥΡΗΣ

Σκηνοθεσία: Βίβιαν ΙΩΑΝΝΟΥ

Βοηθός Σκηνοθέτη: Μιχάλης ΚΟΥΤΣΟΥΡΗΣ

Η παράσταση, αποτελεί την 1η θεατρική απόδοση του έργου της ομώνυμης αστυνομικής νουβέλας του Γιώργου Φραγκούλ

 

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ
%d bloggers like this: