28/11/2020

CheckinArt

art & culture magazine

ΜΙΘΡΙΔΑΤΗΣ:”ΤΟ “ΠΡΟΒΑΤΙΛΙΚΙ” ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΕΙ ΕΥΚΟΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. Η ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΤΗΣ ΜΑΖΑΣ “ΘΑ ΠΑΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΠΑΝΕ ΟΛΟΙ”, ΥΠΗΡΧΕ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ”

Aνατρεπτικός, ειλικρινής και πάντα 100% δοσμένος σε αυτό που κάνει!

google.com, pub-6873176564829315, DIRECT, f08c47fec0942fa0

Ο Μιθριδάτης με αφορμή τα lives που πραγματοποιεί στο Faust Athens, μίλησε αποκλειστικά στον Πάνο Σταματόπουλο και στο Checkinart, για πολλά και ενδιαφέροντα θέματα!

Καλώς όρισες στο Checkinart! Mια νέα χειμερινή σεζόν βρίσκεται μπροστά σου η οποία εγκαινιάζεται με νέα lives στη σκηνή του FAUST Athens. Πως νιώθεις για αυτά τα νέα ξεκινήματα;

Στο Faust ξεκινάω για 3η συνεχόμενη χρονιά. Έχω επιλέξει να μην αναλώνομαι σε πολλούς χώρους και αρκετά συχνά στο κομμάτι των ζωντανών εμφανίσεων μου στην Αθήνα. Έχω επιλέξει αυτό τον χώρο και εκείνος εμένα και θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό γιαυτό, καθώς έχουμε αποκτήσει μια πολύ καλή συνεργασία με τον καιρό. Έχω προγραμματίσει ένα πιο συστηματικό πρόγραμμα εμφανίσεων από δω και εμπρός και ελπίζω να αρέσει αυτό στο κοινό και να μας παρακολουθήσουν και καινούριοι άνθρωποι. Τα συναισθήματα μου είναι πολύ θετικά γιατί μιλάμε για ένα πολύ καλά δομημένο πρόγραμμα που αν κρίνω από τις 2 προηγούμενες σεζόν με βοήθησε να πετύχω το στόχο μου και δημιουργήσω ένα δικό μου στέκι.

Τα τελευταία χρόνια η διασκέδαση έχει πέσει σε μεγάλο βαθμό λόγω της οικονομικής κρίσης, με τον κόσμο να μετράει πλέον τις επιλογές του αλλά και τα χρήματα που θα διαθέσει. Πώς αφουγκράζεσαι καθημερινά την κίνηση του κόσμου μέσα από τα lives σου; Τι αναζητάει το κοινό στην έξοδο του;

Ο άνθρωπος που θέλει να διασκεδάσει, δεν θα επιλέξει 10 διαφορετικά θεάματα, ούτε θα μοιράσει τα χρήματά του σε όλες τις εκδηλώσεις που υπάρχουν. Νομίζω ότι πια οι άνθρωποι που επιλέγουν μια παράσταση ή μια συναυλία, πρέπει να εκτιμούν πάρα πολύ αυτό που βλέπουν. Δεν υπάρχει πλέον η λογική του ” περνούσα από κει τυχαία και έκατσα”. Η έξοδος του κόσμου είναι πια αρκετά στοχευμένη.
Συγκεκριμένα στην δική μου παράσταση, υπάρχει ένα κοινό που αποτελείται από έναν συγκεκριμένο πυρήνα ανθρώπων που ξέρει τι θα δει από μένα και είναι σίγουρος για το πόσο καλά θα περάσει. Σαφώς πάντα θα υπάρχουν διασκεδαστές που ανά περιόδους θα συγκεντρώνουν τη μάζα, το τσούρμο. Αυτό δε σημαίνει βέβαια ότι όλοι αυτοί είναι φανατικοί ή γνωρίζουν και εκτιμούν τη δισκογραφία του συγκεκριμένου μουσικού.
Για παράδειγμα ο Γιάννης Χαρούλης, ο οποίος εμφανίστηκε ξάφνου και γεμίζει στάδια, με την πλειοψηφία του κόσμου, να θεωρώ ότι δεν γνωρίζει το “πως, που και γιατί” της δισκογραφικής δουλειάς του, αλλά να ακολουθεί την πλειοψηφία.

Το “προβατιλίκι” δυστυχώς δεν βγαίνει εύκολα από την συνείδηση του κόσμου. Η νοοτροπία της μάζας “θα πάω και εγώ εκεί που πάνε όλοι”, υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει. Το ίδιο άτομο που πάει σήμερα στο Χαρουλέτο, αύριο θα πάει να δει τον Τόνι Σφήνο.

Έχεις ζήσει στο παρελθόν μια χρυσή εποχή με εμφανίσεις πολύ επιτυχημένες και με τραγούδια και δίσκους που μέχρι και σήμερα παραμένουν διαχρονικοί στον κόσμο. Πως κρίνεις το σημερινό μουσικό πεδίο που πλέον ο κόσμος δεν θα μπει στην διαδικασία να αγοράσει έναν δίσκο αλλά θα τον ακούσει από το youtube;

Οι καιροί έχουν αλλάξει. Αρχικά η τεχνολογία άλλαξε και αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα και πρόοδο για το ανθρώπινο είδος. Η καταστροφή της μουσικής λόγω τεχνολογίας δε μπορεί να χαρακτηριστεί σε καμία περίπτωση πρόοδος. Από την στιγμή που άλλαξε το μέσο, άλλαξε και όλο το “πάρε-δώσε” μεταξύ καλλιτέχνη και δισκογραφικής εταιρίας, δισκογραφικής και δισκοπωλείου και κοινού και όλα καταλήγουν βεβαίως στο κοινό. Το κοινό έχει μια ευθύνη για το πως εξελίχθηκαν τα πράγματα και δεν έφταιγαν μόνο οι δισκογραφικές εταιρίες που έφτασαν στο σημείο να ευτελίσουν τον φορέα cd με το να μοιράζεται η μουσική μέσω ενός περιοδικού. Πιστεύω ότι οι δισκογραφικές εταιρίες δεν έκαναν τίποτα για να προστατεύσουν τον καλλιτέχνη όταν ξεκίνησε η πειρατεία. Δεν ξέρω αν στην τελική μπορούσαν να κάνουν κάτι, με το κοινό σίγουρα να φέρει μεγάλη ευθύνη.

Όταν βγήκε το περιβόητο σλόγκαν “Η πειρατεία σκοτώνει την μουσική”, υπήρχε συγχρόνως η ανταπάντηση του κοινού ότι “Η πειρατεία σώζει την τσέπη μου” με το κοινό πολλές φορές να μην καταλαβαίνει τη ζημιά που έκανε, αλλά παρ’ όλα αυτά δεν σταμάτησε ποτέ να ζητάει νέο καλλιτεχνικό υλικό. Γενικά υπήρξε μια νοοτροπία ότι οι μουσικοί και οι καλλιτέχνες υπάρχουν για να δίνουν τη μουσική τους στον κόσμο αφιλοκερδώς , χωρίς κανένας να σκεφτεί το πώς ένας καλλιτέχνης θα βιοποριστεί και να έχει τη δυνατότητα να συνεχίζει να φτιάχνει μουσική.

Το θέμα των ραδιοφώνων από την άλλη, ήταν μια “μαφία” που υπήρχε από την δεκαετία του 90 που δεν επηρεάστηκε ούτε η κρίση αλλά ούτε από την τεχνολογία. Τα ραδιόφωνα ήταν ανέκαθεν μια συγκεκριμένη κλίκα και αυτή την στιγμή, τα τελευταία 10 χρόνια αν δεν πληρώσεις βάσει τιμοκαταλόγου, δεν ακούγεσαι πουθενά. Το ραδιόφωνο δεν υποστήριξε ποτέ τα Ημισκούμπρια, οπότε δεν με ενδιαφέρει τόσο αυτό το κομμάτι. Για παράδειγμα το τραγούδι “Πάμε όλοι μαζί σε μια παραλία” όταν κυκλοφόρησε δεν υποστηρίχθηκε από τα ραδιόφωνα. Όταν αργότερα έγινε μεγάλη επιτυχία παντού, παίχτηκε ακίνδυνα και από τα ραδιόφωνα. Το ραδιόφωνο δεν με βοήθησε ποτέ σε κάτι ενώ άλλα μέσα με βοήθησαν και εμένα αλλά και το συγκρότημα.

Πως βιώνεις την νέα τάση της επικοινωνίας με τα λεγόμενα “social media” να έχουν κατακλύσει την καθημερινότητα μας;

Τα social media δεν είναι κακά, το τρόπος χρήσης τους είναι κακή. Δεν είναι κακή η τεχνολογία και το ίντερνετ αλλά ο τρόπος που τα χρησιμοποιούμε γιαυτό δεν μπορούμε να κατηγορούμε το μέσο. Από κει που ήμασταν απομονωμένοι από την αρρωστημένη σκέψη και συμπεριφορά των ανθρώπων, αυτή τη στιγμή έρχεσαι αντιμέτωπος, μέσω των social media θες δε θες. Τα νέα παιδιά ειδικότερα που έχουν μεγαλώσει με αυτά τα δεδομένα, δε θεωρούν τα social media ένα δημόσιο βήμα. Αντιθέτως, ο προσωπικός διάλογος, οι προσωπικές στιγμές τα προσωπικά δεδομένα, έχουν μετατραπεί σε δημόσιο θέαμα. Το χειρότερο δε, είναι ότι αυτό μοιάζει φυσιολογικό στα μάτια της νέας γενειάς χωρίς να τους προβληματίζει καθόλου.

Σε ακραία γεγονότα που έζησε η χώρα το τελευταίο διάστημα όπως ήταν οι θανάσιμες πυρκαγιές στο Μάτι αλλά και ο χαμός του νεαρού Ζακ στο κέντρο της Αθήνας, θα σκεφτείς να πεις την γνώμη σου δημοσίως μέσω του διαδικτύου ή θα φοβηθείς μήπως σε καταπιεί αυτή η δύνη των σχολίων;

Η παραπληροφόρηση υπήρξε ανέκαθεν. Τώρα με το ίντερνετ αν νομίζουμε ότι δεν υπάρχει παραπληροφόρηση, νομίζω ότι είμαστε βαθιά νυχτωμένοι. Τη σημερινή εποχή ο καθένας θα πει τη γνώμη του στο διαδίκτυο. Εγώ πολλές φορές αποφεύγω να γράφω τη γνώμη μου, εκτός από πολύ συγκεκριμένα περιστατικά που θεωρώ ότι πρέπει να μιλήσω. Όταν βγαίνω δημοσίως και μιλάω για ένα θέμα, δε σημαίνει ότι είμαι διατεθειμένος να πιάσω και το κουβεντολοϊ με τον καθένα. Ο καθένας έχει την ελευθερία της άποψης του στο δικό του λογαριασμό. Δεν του δίνει το δικαίωμα να λέει το μακρύ του και το κοντό του σε λογαριασμούς που είναι φιλοξενούμενος. Ο προσωπικός μου λογαριασμός δεν είναι δημόσιο φόρουμ. Γενικά ο κόσμος το έχει χάσει, υπάρχει μια γενικότερη ακρότητα και όλα αυτά ξεκινούν από διάφορες ασυδωσίες του συστήματος.

Όλα αυτά τα χρόνια συνεργάζεσαι και με νέα, άφθαρτα άτομα στο χώρο που προσπαθούν να κάνουν τα πρώτα τους βήματα στο επάγγελμα. Πως βλέπεις τη σημερινή νέα γενιά; Υπάρχει πάθος για αυτή την δουλειά από την μεριά τους ή μόνο η επιθυμία να γίνουν γνωστοί;

Όσα χρόνια βρίσκομαι σε αυτή την δουλειά, συναναστρέφομαι με νέα παιδιά. Σίγουρα δεν μπορώ να πω ότι υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος κανόνας. Τα νέα παιδιά που έρχομαι σε επαφή και σε συνεργασία έχουν να κάνουν με την τέχνη αλλά έχω δει και ό,τι μπορείς να φανταστείς σε όλα αυτά τα χρόνια μέχρι και σήμερα. Έχω δει πολλά παιδιά που έχουν τρομερή θέληση αλλά λιγότερο ταλέντο και το ακριβώς αντίθετο το οποίο είναι πολύ λυπηρό. Τουλάχιστον στην περίπτωση του ενός που δεν μπορεί αλλά προσπαθεί, λες και ένα “μπράβο” αλλά το να μπορεί πολλά και να μην το αξιοποιεί, τότε είναι στενάχωρο και απλά λες “κρίμα”. Παίζουν ρόλο πολλά πράγματα. Παίζει ρόλο το “πακέτο”.

Νομίζω ότι γενικά η κοινωνία έχει πείσει πια την νέα γενιά ότι είναι χαμένη από χέρι, κάτι που ακούω από όλους τα τελευταία 10 χρόνια. Λέγοντας αυτή την καραμέλα συνεχώς, έχεις πείσει αυτά τα παιδιά ότι δεν υπάρχει μέλλον, με όλα να ξεκινάνε από το σπίτι του καθενός.Οι γονείς ανέκαθεν επέβαλλαν στα παιδιά τους την επαγγελματική τους επιλογή, θεωρώντας ότι το καλύτερο για αυτά είναι ένα επάγγελμα που θα τους εξασφαλίσει οικονομικά.

Με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο αποθάρρυναν τα παιδιά να ασχοληθούν με την τέχνη. Αυτό συνέβαινε ανέκαθεν, πόσο μάλλον τώρα. Το να βλέπεις μια τέτοια συμπεριφορά γύρω σου και ένα τέτοιο κλίμα, είναι μεγάλο πλήγμα από όλες τις απόψεις. Νομίζω ότι όλα προκύπτουν από την κακομάθεια την οποία βλέπουμε σε μεμονωμένα σπίτια σε μια οικογένεια που οι γονείς έχουν την λογική του “να μην λείψει τίποτα από το παιδί μου” με αποτέλεσμα να του πουν και τι θα κάνει στην ζωή του. Αν τα σημερινά παιδιά έχουν την ένδυση τους, την στέγη τους και την παιδεία τους, τότε μετά την ενηλικίωση τους είναι ελεύθερα να κάνουν αυτό που θέλουν, να φάνε τα μούτρα τους, να ματώσουν και να μάθουν να μην φοβούνται την αποτυχία. Έτσι θα αποκομίσουν τεράστιες εμπειρίες στην ζωή τους. Όλοι προσπαθούν να προστατέψουν τα παιδιά τους ζητώντας τους να ζουν με οικονομική ασφάλεια, φόβο και προσοχή, κάτι που θα οδηγήσει τα ίδια να ζουν φοβικά και να συμβιβάζονται με τη μετριότητα. Ένα νέο παιδί θα πρέπει να βγει έξω και να θέλει να κατακτήσει τον κόσμο και όχι να λειτουργεί με βαθύ συντηρητισμό.

Βάζεις όρια στο τι θα κάνεις;

Σε αυτό τον χώρο και φαντάζομαι σε όλες τις δουλειές, η ελαστικότητα και η προσαρμογή πρέπει να υπάρχουν. Εγώ όσο κοιμάμαι καλά, σημαίνει ότι έχω κάνει τις σωστές επιλογές και τις αναγκαίες υποχωρήσεις που μου επιτρέπω. Σίγουρα πρέπει να κάνω υποχωρήσεις γιατί σε καμία σχέση δεν μπορείς να είσαι ακλόνητος. Και οι μπίζνες είναι σχέσεις.

Αν ερχόταν τώρα μια τηλεοπτική πρόταση όπως ήταν αυτή του Dancing On Ice για μια άλλη εκπομπή ή μια διαφορετική συνεργασία στο επίπεδο εμφανίσεων, θα ήταν κάτι που θα το τόλμαγες και θα έλεγες το ναι;

Όσον αφορά το κομμάτι της μουσικής είμαι κάπως αυστηρός γιατί η μουσική είναι η πρώτη μου ιδιότητα. Πρώτα είμαι τραγουδοποιός και μετά όλα τα υπόλοιπα. Δεν βάζω εύκολα νερό στο κρασί μου ιδιαιτέρως στο αποτέλεσμα της μουσικής μου. Δεν θα συνεργαστώ με κανέναν που δεν θέλω, ούτε θα παίξω στα μπουζούκια γιατί δεν το έκανα ποτέ μου μέχρι τώρα αλλά ούτε θα προσκολληθώ πάνω σε κάποιον για να κερδίσω κάτι. Ποτέ μου δεν προσκoλλήθηκα σε κανέναν και μαζί με τα Ημισκούμπρια δεν ζητήσαμε ποτέ χάρη από κανέναν.

Είμαι μόνος μου και κάνω την δουλειά μου ως έχει. Όσον αφορά άλλα πράγματα δεν θα είχα ποτέ πρόβλημα να παρουσιάσω π.χ ένα τηλεπαιχνίδι γιατί πιστεύω ότι μπορώ και ότι θα είμαι καλός σε αυτό. Δεν περιορίζομαι σε κάτι και ούτε θα μπω στην λογική του ότι “αυτή την στιγμή κάνω αυτό, άρα δεν κολλάει τίποτε άλλο” εκτός αν αποδειχθεί ότι το πρότζεκτ που μου προτείνουν, είναι πρόχειρα δουλεμένο και με συντελεστές που δεν εκτιμώ.

 

Έχεις ακόμα κάποιο καλλιτεχνικό όνειρο;

Στην δουλειά που κάνουμε, κάνεις κάποια σχέδια και όχι όνειρα. Έχω στο νου μου πως θα προσεγγίσω την μουσική μου και το ρεπερτόριο μου, με βάση τα χρόνια που βρίσκομαι στο χώρο, οπότε να δημιουργώ κάτι που να μπορώ να το διαχειριστώ χωρίς να “κλωτσάει”. Έχω κάποια πράγματα στο μυαλό μου και στην πορεία θα δούμε με ποιο τρόπο θα υλοποιηθούν. Επίσης θέλω να ολοκληρώσω το κομμάτι των σπουδών μου στην Καλών Τεχνών ώστε να ασχοληθώ και με τα εικαστικά, ώστε κάποια στιγμή θα δώσω μεγαλύτερη έμφαση και σε αυτή την δραστηριότητα. Το τελευταίο μου εγχείρημα είναι η ομάδα που έχω φτιάξει η οποία είναι μια καλλιτεχνική κολεκτίβα στην οποία εντοπίζω νέα ταλέντα και συνεχίζω να κάνω αυτό που έκανα παλαιότερα. Υπό την αιγίδα της Amok Time Arts, συγκεντρώνονται κάποιοι άνθρωποι οι οποία έχουν να κάνουν με κάθε μορφή τέχνης όπως φωτογραφία, αρθρογραφία, μουσική, εικαστικά, design αλλά και μόδα.

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;

Αυτή την περίοδο ετοιμάζω ένα καινούργιο κομμάτι το οποίο θα κυκλοφορήσει σε ψηφιακή μορφή.
Μαζί με τα με ήδη υπάρχοντα singles που έχω κυκλοφορήσει από το 2012 συν κάποια καινούργια κομμάτια θα ολοκληρώσω το άλμπουμ που θα ήθελα να κυκλοφορήσει το 2019 σε βινύλιο.
Όσον αφορά το κομμάτι των εμφανίσεων συναυλίες και φεστιβάλ ή μουσικές σκηνές. Αυτή την περίοδο ξεκινάω τα lives μου στον Faust, τα οποία θα πραγματοποιούνται καλώς εχόντων των πραγμάτων μια φορά το μήνα μέχρι και το καλοκαίρι.

Φωτογραφικό Υλικό: Θάνος Λαϊνάς, Κατερίνα Κοκκινίδη

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ