Tue. Oct 19th, 2021

Mια αισιόδοξη και πολύ γλυκιά παρουσία από το χώρο της υποκριτικής η οποία στο πέρασμα της μέχρι και σήμερα έχει δοκιμαστεί σε πολλά και διαφορετικά είδη, έχει αγαπηθεί θερμά από το κόσμο και συνεχίζει μέχρι και σήμερα με το ίδιο μπρίο και τόλμη για αυτό που κάνει!

google.com, pub-6873176564829315, DIRECT, f08c47fec0942fa0

Η ταλαντούχα Ελένη Καρακάση με αφορμή τις επιτυχημένες παραστάσεις του έργου “Τι τραβάμε και εμείς οι μάνες” στο Θέατρο Χυτήριο, μιλάει στον Πάνο Σταματόπουλο και στο Checkinart, για πολλά και ενδιαφέροντα θέματα!

 

Ελένη καλώς όρισες στο Checkinart! Την φετινή σεζόν βρίσκεσαι στο έργο Τι τραβάμε και εμείς οι μάνες΄στο Θέατρο Χυτήριο, μια σπαρταριστή κωμωδία την οποία έχει αγαπήσει θερμά ο κόσμος όλο αυτό το διάστημα. Τι είναι αυτό που κρατάς από το μέχρι τώρα ταξίδι της παράστασης;

To πρώτο και το πιο σημαντικό για μένα είναι ότι έχουμε δημιουργήσει μια πολύ όμορφη συνεργασία και περνάμε πραγματικά υπέροχα κάτι το οποίο περίμενα από την αρχή καθώς με τη Νικολέτα Καρρά αλλά και την Ελένη Τζώρτζη έχουμε δουλέψει ξανά στο παρελθόν αλλά και με την Κατερίνα Δημητρόγλου που μοιραζόμαστε το ίδιο καμαρίνι και έχουμε μια πολύ φιλική σχέση.

Στη φετινή παράσταση δημιουργήθηκε μια παρέα που δεν το είχα στο μυαλό μου ότι θα δέσει τόσο απίστευτα. Παρόλο που πολλές φορές φτάνω στο θέατρο αρκετά κουρασμένη έπειτα από τη παράσταση ” Ο Τρελαντώνης” η οποία είναι μια πολύ απαιτητική δουλειά, ξεχνάω δια μαγείας τη κούραση διότι γνωρίζω ότι θα περάσω πολύ όμορφα με τους συναδέλφους μου.

Τι έχεις λάβει από τα σχόλια του κόσμου για τη παράσταση;

Ο κόσμος χαίρεται πολύ με αυτό που βλέπει και κυρίως τα ζευγάρια που έχουν αποκτήσει παιδιά τα οποία παρακολουθούν αρκετές φορές εικόνες από τη δική τους προσωπική ζωή. Θεωρώ ότι το σημαντικό που αγγίζει το κόσμο είναι η αλήθεια του έργου και το χιούμορ που αγγίζει τη συγκίνηση του κόσμου. Ο κόσμος γελάει με καταστάσεις που συγχρόνως είναι τόσο δίπλα μας και τόσο μέσα στην ζωή μας που και εμείς πολλές φορές γελάμε με τέτοιου είδους στιγμιότυπα.

Από την άλλη τα πρωινά σε συναντάμε στο Θέατρο Βέμπο και στη παράσταση “Ο Τρελαντώνης”. Πως είναι αυτή η εμπειρία μέχρι και σήμερα;

Πρόκειται για μια πολύ ιδιαίτερη δουλειά και ένα υπέροχο βιβλίο το οποίο έχω διαβάσει και το ξεχώρισα από τη πρώτη στιγμή. Κάποια στιγμή στην ηλικία των 8, αντιμετώπισα ένα πρόβλημα υγείας το οποίο με ανάγκασε να βρεθώ για κάποιες μέρες στο νοσοκομείο και ο Τρελαντώνης αποτέλεσε το δώρο του νονού μου το οποίο με συντρόφευσε τη συγκεκριμένη περίοδο. Έχω έντονα στο μυαλό μου την εικόνα που βρίσκομαι στο πρεβάζι του νοσοκομείου στο οποίο διάβαζα αυτό το βιβλίο.

Όταν επικοινώνησε μαζί μου η Σοφία Σπυράτου και μου πρότεινε να παίξω στον Τρελαντώνη, της είπα λόγω του ότι ξεκίνησα στο χώρο με παιδικό θέατρο στο πλευρό της Κάρμεν Ρουγγέρη στο Εθνικό για 7 συνεχόμενα έτη, θα έκανα ξανά παιδικό θέατρο μόνο κάτω από ειδικές συνθήκες και αυτή η πρόταση συνεργασίας αποτελεί για μένα μια ειδική συνθήκη. Φέτος έχω πολύ μεγάλη χαρά γιατί βρίσκομαι θεατρικά σε 2 δουλειές θεατρικά στις οποίες περνάω μοναδικά και τις πιστεύω πολύ. Για κάποιους το να είσαι ηθοποιός και να παίζεις στο θέατρο είναι κάτι πολύ απλό καθώς θεωρούν ότι παίζουμε για 2 ώρες και αυτό είναι όλο, κάτι που δεν ισχύει σε καμία περίπτωση. Τα παιδιά ως κοινό χρειάζονται μια διαφορετική ενέργεια από σένα ώστε να γελάσουν, να συγκινηθούν και να σε παρακολουθήσουν με προσήλωση.

Πως βλέπεις την πορεία του ελληνικού θεάτρου τα τελευταία χρόνια; H υπερπληθώρα των θεατρικών παραγωγών είναι κάτι που σε αγχώνει ως επαγγελματία;
Δεν με αγχώνει η υπερπληθώρα των θεατρικών παραστάσεων. Όποιος επιθυμεί να ανεβάσει μια θεατρική παράσταση και έχει όραμα γιαυτή καλά κάνει και μπαίνει σε αυτή τη διαδικασία. Μέσα στις πάρα πολλές παραστάσεις, υπάρχουν και παραστάσεις οργανωμένες από μικρές ομάδες που επιθυμούν πολύ να παρουσιάσουν τη δουλειά τους στο κόσμο και δουλεύουν βάζοντας το δικό τους κόπο για αυτό το αποτέλεσμα. Δεν μπορείς να βάλεις φραγή στον αριθμό των θεατρικών παραστάσεων. Όποιος θέλει να παρουσιάσει τη δουλειά του, θα πρέπει να το κάνει και να το στηρίξει 100%.

Έχεις περάσει όλα αυτά τα χρόνια από το χώρο της τηλεόρασης με πολύ αγαπημένους ρόλους οι οποίοι παραμένουν διαχρονικοί μέχρι και σήμερα.

Ο κόσμος έχει αγαπήσει πολύ τις δουλειές που έχω κάνει και αυτό με χαροποιεί ιδιαίτερα. Ο πιο χαρακτηριστικός ρόλος και για τον οποίο μου μιλούν ακόμα είναι η Ρόζα από το Ώρα η καλή με τον Πάνο Αμαραντίδη ο οποίος ήταν ο δημιουργός της σειράς αλλά και ο άνθρωπος ο οποίος ευθύνεται για τη θεατρική απόδοση της φετινής παράστασης στο Χυτήριο μαζί με την Ελένη Λευθεριώτη και τη σκηνοθεσία που υπογράφει με την Βάσια Παναγοπούλου.

Η τηλεόραση είναι ένα μέσο που για μένα μπήκε πολύ πιο αργά από ότι το θέατρο. Ήμουν πολύ τυχερή στο τηλεοπτικό μου ξεκίνημα διότι ως ηθοποιός είχα πατήσει τα πόδια μου στο θέατρο έχοντας σωστές βάσεις στο αντικείμενο, κάτι που δεν είναι πολύ συνηθισμένο το να βλέπουμε ηθοποιούς που δεν έχουν κάνει τηλεόραση και να βρίσκονται στο ελεύθερο θέατρο.

Tην περσινή σεζόν σε είδαμε στους δέκτες μας μέσω της Παρθένας Ζωής στον Ant1. Πώς βλέπεις το φετινό τηλεοπτικό πεδίο που επικρατεί;

Στην Παρθένα Ζωή ήταν προγραμματισμένο να βρεθώ για 6 επεισόδια και τελικά συνέχισα για 60 συνολικά επεισόδια.Ο ρόλος που υποδύθηκα αγαπήθηκε θερμά από το κοινό και έτσι πέρασα και εγώ πολύ όμορφα. Είχα την ευτυχία να παίζω μαζί με μια αγαπημένη μου φίλη, την Χριστίνα Τσάφου με την οποία ήμασταν αντίζηλες τηλεοπτικά και παίζαμε μαζί και στο θέατρο. Θεωρώ πολύ όμορφο για έναν ηθοποιό όταν μπαίνει σε μια νέα δουλειά, να επιβραβεύεται για αυτό που κάνει και για τη προσφορά του.

Είναι πολύ αισιόδοξο που μπήκαμε ξανά στο κομμάτι της μυθοπλασίας με νέες σειρές να βρίσκονται στο προσκήνιο. Για εμάς τους ηθοποιούς είναι πολύ καλό το να γίνονται νέες δουλειές στη τηλεόραση και όσο πιο αξιόλογες είναι, τόσο καλό είναι για όλους μας διότι έχουν μεγάλη διάρκεια στο χρόνο. Θεωρώ ότι έλειπαν οι καλές σειρές από τη τηλεόραση. Τη φετινή σεζόν παρατηρήθηκε έντονα ότι προγράμματα όπως τα παιχνίδια επιβίωσης δεν είχαν την αναμενόμενη απήχηση από το κόσμο με τους τηλεθεατές να επιλέγουν περισσότερο άλλα προγράμματα και ελληνικές σειρές.

Από το ξεκίνημα σου στο χώρο μέχρι και σήμερα υπάρχει κάτι που σε έχει κάνει να αναθεωρήσεις καταστάσεις και πράγματα; Τι έχει αλλάξει προσωπικά στην Ελένη μέσα από αυτή τη διαδρομή;

Ως άνθρωπος δεν έχω αλλάξει καθόλου. Όπως αντιμετώπιζα την δουλειά όταν ξεκίνησα, την αντιμετωπίζω το ίδιο μέχρι και σήμερα με το ίδιο άγχος, την ίδια χαρά και τις ίδιες ανησυχίες. Σίγουρα μεγαλώνοντας αντιμετωπίζω τα πράγματα με πιο ώριμο τρόπο και δεν με στεναχωρούν στο βαθμό που συνέβαινε στα πρώτα μου βήματα. Μέσα από τη δουλειά έχω μάθει ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο και ότι σε αυτό το επάγγελμα ο καθένας πρέπει συνεχώς να δίνει εξετάσεις. Από την μια αυτό είναι θετικό γιατί σε κρατάει με κάποιο τρόπο σε μια εγρήγορση αλλά από την άλλη μπορεί να σε κουράζει γιατί πρέπει συνεχώς να αποδεικνύεις πράγματα που αφορούν τη δουλειά σου.

Δεν έφτασα πότε στο σημείο να πω ότι έχω μπροστά μου δεκαπέντε προτάσεις και τις απορρίπτω. Είμαι από τους ηθοποιούς που τις περισσότερες φορές έκανα τη δουλειά που μου είχε προταθεί, κάτι που μου βγήκε σε καλό. Όταν είχα την επιλογή μιας δουλειάς, δεν έκανα πάντα τη σωστή επιλογή όσον αφορά το εμπορικό επίπεδο παρά μόνο σε καλλιτεχνικό. 

Φέτος επέστρεψες τηλεοπτικά μέσα από το ανανεωμένο Your Face Sounds Familiar στον Ant1, στον ρόλο της διδασκαλίας. Στο παρελθόν έχεις περάσει ως διαγωνιζόμενη από το show με μεγάλη επιτυχία, πως βλέπεις τη πορεία του show μέχρι και σήμερα;

Πιστεύω ότι ένας από τους λόγους που οι ιθύνοντες της παραγωγής επιθυμούσαν την παρουσία μου στο φετινό πρόγραμμα ήταν ότι είχα περάσει από τη διαδικασία των διαγωνιζομένων αλλά και λόγω των σπουδών μου στο κλασσικό τραγούδι. Ο δάσκαλος της υποκριτικής στο show, πρέπει να έχει άριστες γνώσεις μουσικής κάτι που είδαμε και στο παρελθόν με την Σία Κοσκινά και την Σόφη Ζαννίνου οι οποίες ήταν εξαιρετικές στον ρόλο τους.

Μέσα από τη συμμετοχή μου στο Your Face Sounds Familiar, ο κόσμος με έμαθε με το όνομα μου ενώ μέχρι πρότινος με αναγνώριζαν από κάποιο παλαιότερο μου ρόλο και αυτό το θεωρώ μεγάλο κέρδος.

Στη ζωή σου σήμερα χωράει ένα καλλιτεχνικό όνειρο;

Ποτέ μου δεν έλεγα ότι θέλω να παίξω το συγκεκριμένο ρόλο ή έργο. Αν ακούσω ότι θα ανεβεί ένα ωραίο μιούζικαλ ή μια αξιόλογη παράσταση, θα πω ότι θα ήθελα να δουλέψω σε αυτό και στο παρελθόν το έχω επιχειρήσει. Όταν έμαθα ότι θα ανέβει ο Βιολιστής στη Στέγη, επικοινώνησα με τον Γ. Βαλτινό και του μετέφερα το ενδιαφέρον μου για αυτή τη παράσταση. Αν ενημερωθώ σήμερα για μια δουλειά η οποία με ενδιαφέρει πολύ, θα δείξω ενδιαφέρον και θα την κυνηγήσω. Έχω κρατήσει μια φράση της Φαίδρας Μανουσακίδου η οποία είναι ο άνθρωπος που με έβαλε στη τηλεόραση που μου έλεγε “να μην διστάζεις να πάρεις ένα τηλέφωνο και να δηλώσεις τη παρουσία σου στο χώρο” κάτι που συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλα τα νέα παιδιά στο χώρο.


Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;

Oι παραστάσεις “Τι τραβάμε και εμείς οι μάνες” στο Θέατρο Χυτήριο αλλά και ο “Τρελαντώνης” στο Βέμπο συνεχίζουν με γοργούς ρυθμούς τη πορεία τους. Όσον αφορά τα νέα σχέδια, βρίσκομαι σε συζητήσεις για κάποια νέα projects για την περίοδο του καλοκαιριού αλλά ακόμα δεν είναι τίποτα ανακοινώσιμο. Περιμένω με ανυπομονησία την περίοδο του Πάσχα για να απολαύσω τις διακοπές και να φορτίσω μπαταρίες για τα επόμενα.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ