Sat. Nov 27th, 2021
Rate this post

Ένας από τους πιο ταλαντούχους ηθοποιούς της γενιάς του με μια διαλεγμένη πορεία έως τώρα, αξιοζήλευτες συνεργασίες στο χώρο και με μια φλόγα που δεν έχει σταματήσει στιγμή γι’αυτό που κάνει.

google.com, pub-6873176564829315, DIRECT, f08c47fec0942fa0

Παραμένει μέχρι και σήμερα μια αρκετά ευγενική παρουσία στο χώρο και ένας άριστος επαγγελματίας ο οποίος έχει λάβει αμέριστη αγάπη τόσο από το κοινό που τον παρακολουθεί , όσο και από τους συναδέλφους του στο χώρο.

Ο Γιώργος Χρανιώτης με αφορμή τις πολύ- επιτυχημένες παραστάσεις του έργου “Το δικό μας σινεμά” στο ανακαινισμένο Θέατρο Άλσος, μιλάει στον Πάνο Σταματόπουλο και στο Checkinart, για την νέα αρχή το φετινό καλοκαίρι στο Θέατρο Άλσος και την εμπειρία που έχει αποκομίσει μέχρι και σήμερα , για το τηλεοπτικό τοπίο του σήμερα αλλά και για το αν έχει κάποια καλλιτεχνικά όνειρα για το μέλλον.

Το φετινό καλοκαίρι ο κόσμος σε βρίσκει στη παράσταση “Το δικό μας σινεμά” στο ανακαινισμένο Θέατρο Άλσος στο κέντρο της Αθήνας. Πως νιώθεις που σε δύσκολους οικονομικά καιρούς ανεβαίνει μια τόσο μεγάλη και εντυπωσιακή παραγωγή και εσύ είσαι μέρος της;

Πάντοτε νιώθω τεράστια χαρά όταν αισθάνομαι ότι συμμετέχω σε ένα project το οποίο κρίνω σπουδαίο. Ευχαριστώ πολύ τον Μ. Ρέππα και τον Θ. Παπαθανασίου που μου έδωσαν την ευκαιρία να συμμετέχω σε μια σπουδαία παράσταση διότι στις μέρες μας δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι θα βρεθείς σε μια τέτοια παραγωγή. Τα σπουδαία πράγματα ειδικά στο θέατρο δεν είναι αυτονόητα.

Χαίρομαι πολύ που συμμετέχω σε μια σπουδαία παράσταση και παράλληλα στη πιο πλούσια παράσταση των τελευταίων χρόνων. Δεν μου έχει συμβεί ποτέ ξανά να συμμετέχω σε κάτι ανάλογο θεατρικά ούτε και να έχω παρακολουθήσει μια τέτοια δουλειά στην Ελλάδα. Θεωρώ ότι είναι πολύ ευτυχές ως γεγονός ότι όλοι οι συντελεστές της παράστασης είναι πραγματικά ένας και ένας με τον κατάλληλο άνθρωπο να βρίσκεται στο κατάλληλο πόστο.

Ποια είναι η μέχρι τώρα γεύση που έχεις πάρει από τα σχόλια του κόσμου για τη παράσταση;

Παρόλο που διανύουμε λίγες εβδομάδες επί σκηνής, η αίσθηση είναι αρκετά ξεκάθαρη. Ο κόσμος που έρχεται από κοντά αντιμετωπίζει την παράσταση ως ένα cult θέαμα το οποίο σημαίνει ιδιαίτερα λατρευτικό είδος και το οποίο συνιστά και την επανάληψη. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν δει το έργο παραπάνω από δυο φορές και αυτό είναι κάτι που μας γεμίζει όλους μας μεγάλη ικανοποίηση και χαρά.

Πως αποφάσισες τελικά να βρεθείς τους καλοκαιρινούς μήνες σε ρυθμούς δουλειάς συμμετέχοντας στο έργο στο Θέατρο Άλσος;

Για μένα δεν ήταν τόσο εύκολο καθώς τα καλοκαίρια συνήθως κάνω μια παύση από τις επαγγελματικές μου δραστηριότητες ή δουλεύω τόσο ώστε να μπορώ να κάνω και τις διακοπές μου. Είναι η πρώτη μου φορά που βρίσκομαι το καλοκαίρι στην Αθήνα παίζοντας στο θέατρο και χαίρομαι ιδιαίτερα γι’αυτό. Ο πρώτος λόγος που με έκανε να πω το ναι ήταν ότι υποπτεύτηκα το αποτέλεσμα και δεν ήθελα σε καμία περίπτωση να χάσω αυτή την μοναδική ευκαιρία. Ο δεύτερος λόγος ήταν ότι θα βρισκόμουν επαγγελματικά μαζί με την γυναίκα μου η οποία χορεύει στη παράσταση. Ο τρίτος λόγος και ο οποίος με έπεισε αρκετά ήταν η συνάντηση μου με τον Η. Μαροσούλη και τον Α. Κοταρίδη, κάτι που ήταν ένα επιπλέον συν στην απόφαση μου. Όταν είδα έναν άνθρωπο ο οποίος όχι μόνο είναι ευγενής απέναντι στον θίασο μιας παράστασης αλλά είναι και συμπαραστάτης όλων, τότε ένιωσα μεγάλη σιγουριά και ευχαρίστηση γι΄αυτό που κάνω.

Σε αυτή την δουλειά υπάρχει μια αρχοντιά μιας άλλης εποχής από αυτή που ζούμε η οποία δεν είναι αυτονόητη στο χώρο μας. Σήμερα οι άνθρωποι και οι επιχειρηματίες του χώρου είναι αρκετά φοβισμένοι και αυτά που σου παρέχουν για τη δουλειά σου είναι πάντα ένα κρίσιμο ζήτημα. Στη φετινή παράσταση οι άνθρωποι πέραν των χαμόγελων τους και της υπέροχης διάθεσης τους, μας παρείχαν ότι χρειαζόμασταν και ήταν πάντα δίπλα μας σε κάθε μας ανάγκη.

Έχεις περάσει όλα αυτά τα χρόνια από το χώρο της τηλεόρασης με σπουδαίες παραγωγές και ρόλους που έχει αγαπήσει θερμά ο κόσμος. Πως βλέπεις το σημερινό τηλεοπτικό πεδίο;

Δεν παρακολουθώ αρκετά συχνά τηλεόραση. Πριν κάποιο διάστημα βρέθηκα στο πάρτι που διοργανώθηκε για τη σειρά Το σόι σου η οποία ολοκλήρωσε τη πορεία της και στην οποία συμμετείχα σε κάποια επεισόδια. Θεωρώ ότι η τηλεόραση καλώς ή κακώς θα ανανεωθεί και αυτή καθώς περνάει ένα διάστημα αναπροσαρμογής.

Πιστεύω ότι φτάνουμε στη στιγμή που η τηλεόραση θα αναβαθμιστεί και θα έχει αξιώσεις του σινεμά, κάτι το οποίο βλέπουμε στο εξωτερικό και στις ιντερνετικές πλατφόρμες του σήμερα. Χωρίς να είμαι κάποιος παραγωγός, δεν νομίζω ότι για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, χρειάζεται απαραίτητα ένα τεράστιο budget αλλά αξιόλογες σεναριακές ιδέες και ένα ικανοποιητικό budget για να στηρίξει άρτια μια παραγωγή και για να υπάρξει άμεση ανταπόκριση από το κοινό.

Έχεις περάσει από πολύ αξιόλογες σειρές στο παρελθόν όπως οι “Για μια γυναίκα και ένα αυτοκίνητο” αλλά και η “10η Εντολή” οι οποίες παραμένουν μέχρι και σήμερα διαχρονικές στα μάτια του κόσμου. Τι θυμάσαι από αυτή την εποχή; Είναι διαφορετικά τα γυρίσματα του σήμερα σε σχέση με εκείνα τα χρόνια;

Πάντα η τηλεόραση μου έδινε μια ψευδαίσθηση ότι συμμετέχω σε μια ταινία και όταν γίνεται αυτό χρειάζομαι τις απαραίτητες πρόβες και το χρόνο μου. Ο λόγος που δεν κάνω κάθε χρόνο τηλεόραση είναι διότι θέλω να διεκδικώ κάθε φορά τους χρόνους μιας σειράς. Αν κάποιος μου δηλώσει ότι πρέπει να βγάζουμε είκοσι σελίδες την ημέρα, το πιθανότερο είναι να πω όχι σε μια τέτοια πρόταση διότι δεν μπορώ να λειτουργήσω με αυτό τον τρόπο. Δεν μπορώ να βιάζομαι για να κερδίζω περισσότερα χρήματα και να μην απολαμβάνω τη δουλειά μου. Αν δεν μπορώ να απολαμβάνω τη δουλειά μου, δεν μπορώ να την φέρω εις πέρας. Μεγαλώνοντας με έναν μαγικό τρόπο αρχίζεις και βρίσκεις τι δεν θέλεις να κάνεις στη δουλειά σου οπότε αποκλείοντας το τι δεν θέλεις να κάνεις, έρχεται αυτό που πραγματικά αναζητάς.

Εν έτη 2019 τι είναι αυτό που συνεχίζει να σε γοητεύει στη δουλειά σου;

Φέτος έκλεισα 25 χρόνια στο χώρο και αν έχω κάνει ένα απολογισμό, είναι ότι πλέον έχω απαιτήσεις στη δουλειά μου. Με γοητεύουν οι καλοί συνεργάτες οι οποίοι μπορεί να είναι οι συνάδελφοι μου μέχρι τον σεναριογράφο και τον διευθυντή φωτογραφίας μιας νέας δουλειάς. Ο χώρος σιγά – σιγά αρχίζει και καθαρίζει με έναν τρόπο και οι άνθρωποι που δεν είχαν τόσο κέφι γι΄αυτό που κάνουν ή που ήθελαν να εισέλθουν στο χώρο για λόγους πιο ευτελείς, αρχίζουν και απομακρύνονται, κάτι που είναι πολύ σημαντικό καθώς μένει η αφρόκρεμα στα πράγματα και οι άνθρωποι που αγαπούν τη δουλειά τους.


Σήμερα έπειτα από επιτυχημένες συνεργασίες και ευτυχείς συγκυρίες στη δουλειά σου, χωράει στη ζωή σου ένα ακόμα καλλιτεχνικό όνειρο; Κάνεις μακροπρόθεσμα σχέδια για νέα projects που θα ήθελες να υλοποιήσεις;

Φλερτάρω έντονα με το κομμάτι της σκηνοθεσίας κάτι που είχα επιχειρήσει και στο παρελθόν και θα ήθελα πολύ στο μέλλον να κάνω κάτι δικό μου. Λόγω του ότι διδάσκω κιόλας στο Θέατρο Αλλαγών υποκριτική και αυτοσχεδιασμό, παρατηρώ ότι είναι πολύ όμορφο να βρεθείς από πίσω και να κατευθύνεις έναν άλλο ηθοποιό, κάτι που ούτως ή άλλως κάνω σε ανθρώπους που αισθάνομαι ότι είναι κοντά μου και δέχομαι και τη δική τους κατεύθυνση στα πράγματα. Στο δικό μας σινεμά συμβουλεύτηκα την Κατερίνα Λέχου και τον Σπύρο Παπαδόπουλο οι οποίοι μου μίλησαν για κάποια θέματα αλλά και τη γυναίκα μου. Όταν βλέπω ότι κάποιος δέχεται την αρωγή μου σε κάποιο θέμα που αντιμετωπίζει, είμαι πάντα ανοιχτός για να τον κατευθύνω.

Κλείνοντας τη πόρτα του καμαρινιού, πόσο πολύ σε ακολουθεί η δουλειά σου στην προσωπική σου ζωή;

Στη κωμωδία μου συμβαίνει λιγότερο σε αντίθεση με το δράμα γι’ αυτό και την θεωρώ πιο ανάλαφρη καθώς πηγαίνω στο σπίτι πιο εύκολα χωρίς να έχω την ανάγκη να βγω έξω ώστε να αποφορτιστώ από την κατάσταση του έργου. Στο δράμα είναι διαφορετικά τα πράγματα καθώς με ακολουθεί λίγο περισσότερο στη ζωή μου.

Έχεις βρεθεί ποτέ σε κάποιο αδιέξοδο στο οποίο δεν ήταν εύκολο να κρατήσεις μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στη δουλειά και στη προσωπική σου ζωή;

Δεν μου έχει τύχει κάτι τέτοιο μέχρι στιγμής διότι μπορώ να δεχτώ το ενδεχόμενο τίμημα της δουλειάς μου. Μπορεί να τύχει να γκρινιάξω για κάτι αλλά η επιλογή είναι πάντα δική μου. Όταν έκανα τη παράσταση Η ώρα του διαβόλου, ένα έργο του Pessoa Fernando το οποίο ανεβάσαμε στο Θέατρο Αριστοτέλειον στη Θεσσαλονίκη, την πρώτη χρονιά της παράστασης μαζί με την Τίνα Λεωνορά, μια από τις δυο εβδομάδες κοιμόμουν οχτώ η ώρα το πρωί και με είχε επηρεάσει αρκετά αυτή η συνθήκη. Το χειρότερο που μπορεί να μου συμβεί δεν είναι το να παίζω σε μια καλή παράσταση που μπορεί να με ακολουθεί και στο σπίτι μου αλλά το να παίζω σε μια παράσταση που δεν την πιστεύω. Μου έχει τύχει στο παρελθόν να βρίσκομαι κάπου που να μην νιώθω όμορφα και να μην μπορώ να αντέξω αυτή τη κατάσταση αλλά σε καμία περίπτωση δεν αποχώρησα διότι είμαι επαγγελματίας.

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;

Tον χειμώνα θα βρίσκομαι θεατρικά μαζί με την Θεοδώρα Τζήμου με την οποία ήμασταν μαζί και τον χειμώνα που μας πέρασε στο έργο “Πουλιά στον αέρα”, σε ένα έργο που θα σκηνοθετήσει η Αλίκη Δανέζη – Στάνκογλου στο Θέατρο Θησείον με το οποίο καλώς εχόντων των πραγμάτων θα ξεκινήσουμε τον Οκτώβριο.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ